กลับมาละ...หลังจากที่ไปนอนกกได้อยู่นานลองนาน  ฟักออกมาเป็นตัวได้ซะที  เข้าเรื่อง shopping ดีกว่า...

แดนสวรรค์ของนักช๊อปดินแดนแห่งของก๊อบก็คือเมืองจีนของเรานี่เอง...ของเดี๋ยวนี้ made in china กันหมดอยากได้อะไรก็ไปหาซื้อได้ที่นั่น...จากเซินเจิ้นไม่ใกล้ไม่ไกลจากฮ่องกง...แฟชั่นไปถึงไหนของก๊อบแถวนั้นก็ตามติดแฟชั่นไปแบบเท้าเหยียบเงาหายใจรดต้นคอกันเลยทีเดียว...ของแสนถูกประเภทว่าใครคิดจะไปแต่ไม่มีเครื่องกันหนาวก็ไปหาซื้อแถวโน้นเอาไม่หนักกระเป๋าประหยัดพื้นที่และถูกตังค์กว่าเป็นไหน ๆ (อันนี้จริง ๆนะ)   ทั้งเสื้อผ้าแฟชั้นต่าง ๆ ,DVD หนัง,อุปกรณ์ไฟฟ้า,อุปกรณ์ computer แทบทุก Item ในห้างเลยก็ว่าได้....แต่น่าแปลกใจนะว่าทำไมเป็นถึงผู้ผลิตอุปกรณ์ไฟฟ้าแต่ว่าไม่มี Brand เป็นของตัวเอง...แหะ ๆ ๆ  ก็อย่างที่เค้าว่ากันว่าของที่ผลิตที่จีนคุณภาพตามราคา  ซื้อมาไม่เกิน 2 ปีก็พัง...เห็นจะเป็นเหตุผลหลักว่าทำไมถึงไม่มี World Brand กะเค้าซะที...งานนี้ฉันได้เห็น หนุ่ม ๆ สวมวิญญาณนักช๊อป  คนหนึ่งอยากไปดู จอ LCDเล็ก ๆติดในรถ อีกคนก็อยากไปดู Antique ส่วนอีกคนก็อยากไปดูกล้องและ DVD หนัง...ส่วนฉัน...วินาทีนี้ไม่เหมาะกับการ Shopping ในวิถีหญิง ๆ เป็นอย่างยิ่ง...ทั้งช้า..ทั้งเลือก...ทั้งเดิน...ทั้งย้วย...มันจะขัดใจอีก 3 หนุ่ม  ฉันเลยตกลงใจไปทุกที่ ๆ หนุ่ม ๆ ไปกัน  ที่ ๆ ฉันสนุกกับการต่อรองราคาให้กับบรรดาหนุ่ม ๆ ที่ย่านขายของ Antique (อย่างว่าแหละเรื่องแบบนี้ต้องมีตัวช่วยเป็นผู้หญิง)  อย่างที่รู้ ๆ กันว่าประเทศจีนนั้นของถูก  แต่เราไม่เคยรู้เลยว่าถูกขนาดไหน ของบางอยางนั้นถูกอยู่แล้วสำหรับคนไทยอย่างเรา ๆ แต่ว่าก็ขอต่อซักหน่อยเหอะ  จะได้สบายใจ    ดังนั้นมันก็เลยต้องมีวิธีในการต่อรองกันหน่อย  เขาบอกว่า...ให้ใช้วิธีหยิบมาดูแล้ว  สวมวิญญาณนางร้ายช่อง 7 ประเภทคิดในใจ  “เหี้ยไรเนี่ย...เอาอะไรมาขายให้กูเนี่ย  ใส่แล้วจะคันไหม...ชั้นต่ำ !”เสร็จแล้วก็ให้โยนของนั้นแหมะลงไปที่เดิม  ขอเน้นว่าต้องโยนนะ  ค่อย ๆ ว่างเนี่ยไม่รู้สึก   ภาษาหนังเรียกว่าActing ต้องเยอะหน่อย  ต้องเล่นใหญ่ ๆ เข้าไว้  อะไรที่เราเคยเห็นพวกทัวร์จีนมันชอบทำแล้วเรารับกันไม่ได้อะ..นั้นแหละเอาให้เหมือนนะ  เสร็จอาเจ๊ทั้งหลายจะถือเครื่องคิดเลขมากดให้ดูว่ากี่บาท รูปปั้นเซรามิกท่านประธานเหมาเจอตุง  250 หยวน...ฉันกดเครื่องคิดเลขกลับไปที่ 100 หยวนแบบอาย ๆ ...แม่งโดนด่าซะ...แต่แปลไม่ออกหรอกนะ...ฉันเดินหนีเลยเพราะรู้ว่าร้านถัดไปก็มีขาย  เดินต่อไปเจอราคา 100 หยวน  ฉันกดเครื่องคิดเลขกลับไปว่า 20 หยวน  เค้าให้ฉันที่ตัวเลข 60 หยวน...ฉันเดินตัวลอย ๆ จากไปแบบไม่ใยดี  ซื้อโน้นนี่เสร็จแวะกลับมาลูบ ๆ คล่ำ ๆ แล้วก็เดินจากไป...กลับมาใหม่อีกที  ทีนี้อีเจ๊เค้าให้ราคาที่ 50 หยวน...ฉันบอกว่า...ขอ 30 ละกัน....ระหว่างที่พูดก็ลูบ ๆ คล่ำ ๆ ไป...ในที่สุดก็ได้มา... 30 หยวน...เอากะมันสิ  ร้านแรก 250 หยวนเท่ากับ 1,250 บาท  แต่สุดท้ายซื้อได้ในราคา30 หยวนคือ 150 บาท  บ้ารึเปล่า  ร้านแรก ๆ ก็ตั้งราคามาได้แล้วก็ไม่ลดด้วยนะประมาณว่า  อั๊วจะตั้งราคาแบบนี้ใครไม่ซื้อก็ไม่เป็นไรไม่ง๊อ  ไรเงี๊ย...แต่ราคาที่ตั้งเนี่ย  ไม่ดูลมเหนือลมใต้เลยนะเหมือนทอยลูกเต๋าได้เท่าไหร่ก็เลขนั้นเลยอ่ะ....ที่ ๆ ไปแล้ว Shopping สนุกอีกที่คือ Ikea ร้านขายอุปกรณ์ตกแต่งบ้านเก๋มี design เหมือน index หรือ homepro บ้านเรา...ของเค้าดีจริงและถูกของแท้...ไม่รู้ว่าอยู่ไหนแต่มีคนบอกให้นั่งรถไฟฟ้าไป...อ้าววววไปกัน...ฉันของจากที่ได้มากมายคณานับ ทั้งโคมไฟตั้งพื้น,โต๊ะญี่ปุ่น,นาฬิกา 4 function ติดตู้เย็น,ชั้นผ้าเป็นช่องๆใส่ของพร้อมลิ้นชัก4ชุด,มีดหั่นขนาดพอดีมือ 2 อัน...เยอะแยะตะแป๊ะไก๋...จำไม่หมดแต่ของทุกอย่างก็ยัดลงกระเป๋าจนพูน...งานนั้นเดินกัน 4 ชม.จนลืมทานข้าวเย็นกันไปเลย  อ่อ  ที่นี่ต่อราคาไม่ได้หรอกนะเพราะว่ามันเป็นห้าง  เห็นราคากับของแล้วอยากเอารถ  6 ล้อไปขนมาซะจริง ๆ  

ว่าจะเขียนสั้น ๆ ดันพล่ามมาซะยาว...อ่านกันให้หายเบื่อไปเลย...หวังว่าคงใช้เป็นข้อมูลในการไปตะลุยแดนแพนด้านะได้จ๊ะ...