5/11/2007

Christchurch,NZ

จัดให้ตามคำร้องขอ  หลังจากมีเสียงเรียกร้องอยากให้ชั้นเล่าถึงการเดินทางเกือบรอบโลกอันสุดโหดของฉัน   ฉันเรียกได้อย่างเต็มปากว่า “สุดโหด”เพราะว่า...มันไม่ได้น้อยไปกว่าครั้งอื่น ๆ ที่อยู่ในความทรงจำของชั้นเลย...

การเดินทางไปต่างประเทศของฉันไม่เคยธรรมดาสักครั้ง  หลายคนคงเคยได้ยินชั้นเล่ามาบ้าง...ตอนที่ชั้นจองตั๋วเครื่องบินครั้งนี้ฉันหวังที่จะให้การเดินทางครั้งนี้ของฉันธรรมดาและง่ายสุด ๆ เพราะว่าตอนแรกชั้นจะต้องเดินทางคนเดียว...กระเหรี่ยงที่ฟังภาษาอังกฤษไม่แตกอย่างชั้น  ขอหลีกเลี่ยงการเสวนาภาษาอื่นให้มากที่สุด...ฉันยอมจ่ายค่าตัวแพงขึ้นอีกนิดหน่อยเพื่อเปลี่ยนตั๋วเดินทางที่ต้องแวะ 3 จุดของ Singapore Airlineนั่นคือ  กรุงเทพฯ-สิงคโปร์-โอคแลนด์-ไครเชิร์ท  มาเป็นของสายการบิน Qantas กรุงเทพฯ-ซิดนีย์-ไครท์เชิร์ท  เส้นทางง่าย ๆที่ไม่ต้องเหนื่อยแวะหลายที่ กับประเทศที่เคยเดินทางไปมาแล้ว  ไม่น่าจะมีอะไรยากเกินความสามารถของฉัน...แต่ทว่า เรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่ฉันไป check in ที่เคาท์เตอร์สายการบิน Qantas ที่สนามบินสุวรรณภูมิ

16.30 น. มีพนักงานที่เคาท์เตอร์เรียกฉันให้ไป check in   พอเดินไปใกล้ ๆ ถึงได้รู้ว่าไอ้พนักงานที่โบกมืออยู่หยอย ๆ ทำหน้าคุ้นเคยมันเป็นเพื่อนของชั้นสมัยที่เรียนที่สวนกุหลาบนนท์(ใครจะจำได้บ้างไหมว่าชั้นเคยเรียนที่นั่นมาปีนึงก่อนมาเรียนที่หอวัง...ช่างเหอะ  ชั้นก็เกือบจะลบประวัติของตัวเองออกไปจากโรงเรียนนั้นแล้วล่ะ) คุยไปได้ไม่กี่คำเพื่อนก็บอกว่า...เครื่องที่ฉันจะใช้สำหรับการเดินทางในครั้งนี้มัน delay   flight เลื่อนจาก 17.25 น.เป็น 20.20 น.  อื้ม...ไม่ธรรมดาซะละ  delay ซะนานนนนนเลย..เพื่อนจัดการเรื่องตั๋วเดินทางให้ชั้นอยู่นาน 2 นานเพราะตั๋วเดินทางของชั้นนั้นต้องไปต่อเครื่องอีก  ถ้ามัน delay แล้วจะยังไง....เพื่อนเงยมาบอกชั้นว่า...

เพื่อน :    แก...สงสัยต้องไป re-route ตั๋วใหม่ที่ซิดนีย์นะเพราะว่าตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะเอาเครื่องอะไรมารับคน

ที่จะไปไคร์ทเชิร์ท  เครื่องจากลอนดอนเมื่อวานมันถูกยกเลิกไป  คราวนี้เลยโดนต่อๆ กันเป็น

effect domino เลยแก...

นิ่ม :        (คิดในใจ)  นั่นไง  ว่าละ...ง่าย ๆ นี่ไม่ได้เลย  แล้วไอ้ re-route นี่อะไร...แปลเอาเองง่าย ๆ สงสัยว่าต้อง

ไปเสี่ยงดวงเอาเองที่ซิดนีย์ว่า   จะบินต่อไปยังไงให้ถึงไคร์ทเชิร์ท....มันจะจัดเครื่องบินอะไรให้บินไปไหนจะถึงวันไหนกี่โมงก็แล้วแต่บุญที่ทำมา...ใครจะปวดขี้เป็นไข้  ญาติป่วย ธุระสำคัญก็ต้องรอสิ่งที่เรียกว่า re-route ได้...ใช่ไหมเพื่อน...

เพื่อน :    นิ่ม...แกอาจจะต้องไปต่อเครื่องที่โอคแลนด์นะ...แล้วค่อยเข้าไคร์ทเชิร์ท...แต่ตอนนี้มันจองตั๋วจากที่นี่ไม่ได้อ่ะ  จนท.ที่ซิดนีย์จะจัดการให้...

โอ้วพระพุทธเจ้าข้า...กูว่าแล้วไง... ชั้นเดินคอตกกลับออกมาจาก counter check in ได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมเรื่องยากๆ มันชอบมาเกิดขึ้นกับคนที่ภาษาอังกฤษไม่แตกอย่างชั้นด้วยน๊า....การเดินทางแสนง่ายของฉันกลายเป็นการเดินทางที่ต้องต่อเครื่อง 3 จุด  แถมยังต้องไปโอคแลนด์ด้วย...เอาซิ๊....เอาให้พอ    เรื่องของเรื่องคือฉันพยายามจะหลีกเส้นทางการไปต่อเครื่องที่โอคแลนด์เพราะว่ามันต้องเปลี่ยนตึกจาก International เป็น Domestic แล้วตึกที่ว่ามันไม่เหมือนแบบสนามบินดอนเมืองบ้านเราที่มีสะพานเชื่อมให้เดิน   บ้านนี้เมืองนี้เค้าขีดเส้นสีฟ้าไว้กับพื้นแล้วให้เดินตามเส้นสีฟ้าไป(จริง ๆ แล้วก็คงมีรถ shutter bus แหละ  แต่มองหานาน 2 นานแล้ว...ไม่โผล่มาซักที)  เส้นที่ว่ามันก็จะลากออกไปนอกตัวตึกเดินไปจนสุดอาคาร  เดินข้ามถนน  ผ่านที่จอดรถ  อาคารจอดรถ  ปั๊มน้ำมัน  เบ็ดเสร็จเค้าเขียนว่า  12 นาที  แต่ชั้นว่าเท่าที่เคยเดินมา  คนเอเชียขาสั้น ๆ แบบชั้นก็ฟาดไปประมาณ 20 นาที...ทั้งลมทั้งหนาวและต้องลากกระเป๋าที่เราจะถือขึ้นเครื่องติดไปด้วย...เหล่านั้นคือเหตุผลที่ชั้นไม่อยากไปต่อเครื่องที่นั่นเป็นที่สุดแล้ว...แต่ว่า...ชั้นเลือกได้ด้วยเหรอ...แง ๆ ๆ

 20.20 น. เครื่องของชั้นทะยานขึ้นฟ้า...ดีใจสุด ๆ ในที่สุดก็ได้ออกเดินทาง...ครั้งนี้ชั้นเองก็ยังคงมีคำถามเหมือนทุกครั้งที่เดินทางไปประเทศของพวกคอเคซอยว่า...ทำไมมันแม่งมีแต่ฝรั่งหว่า...คน Asia ไปไหนกันหมด..แล้วคนไทยล่ะ...เครื่องบินลำนึงจุคนได้เป็นหลายร้อย...แล้วมันมีคนไทยแค่ 2 คนเนี่ยนะ..ไม่จริงม๊างงงงง... ชั้นไม่คิดหาคำตอบและยังคงสงสัยมาจนถึงวันนี้  อ่อ  อีกเรื่องคือ(ฟามลับที่ไม่เคยบอกใครเลย)...ชั้นเกือบเข้าข่ายว่าเป็นโรคจิตไม่กล้าเข้าห้องน้ำบนเครื่องบิน  ไม่ได้กลัวว่าสกปรกหรอกนะแต่กลัวเสร่อ...แบบว่าใช้ไม่เป็นประตูเปิดยังไง...อายอ่ะ...ตอนที่ไป ซิดนีย์คราวก่อน...ไม่รู้ทำได้ไง...ตลอดการเดินทาง 10 กว่าชั่วโมงไม่ฉี่สักหยด...เอากะมันดิ  ไอ่นิ่ม...

และแล้วเครื่องเดินทางมาถึงซิดนีย์ 9.25 น.  ของเช้าวันที่ 5 พ.ย.  ชั้นเดินออกไปตามทางด้วยใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ...ก็เจอพนักงานของสายการบินคนหนึ่งยืนหน้าเมื่อยอยู่ตรงทางออก...ชั้นรี่เข้าไปฟัง..เชี๊ย...กูว่าแล้วไง...ฟังไม่ออกทฤษฏีการรอดตาย...สิ่งแรกที่คิดออกคือ “ฟังไม่ออกจงบอกความต้องการของตัวเองไป” 

นิ่ม : “ไค้เชิ๊ดดด...”  ชั้นพูดออกไปดัง ๆ ท่ามกลางฝรั่งหัวทอง  แหะ ๆ ....พี่พนักงานเค้าหันมามองชั้นจริง ๆ ด้วย

พนักงาน : ต๋อนนี่ยังม่ายมี๋ไฟล์ทปายยย...ยืนรอต๋งนี่ก๋อนนน  อายจะจาดดดดก๋านห้ายยย...@@#..3@@S,ss

ชั้นฮ้าฮิ้วในใจ....เชี๊ยะ...การสื่อสารโต้ตอบสมบูรณ์แบบ...พี่พนักงานแจ้งข่าวราวกับฟ้าประทานมาให้ว่าเดี๋ยวจะหาเครื่องพาผู้โดยสารทุกท่านไปให้ถึงเป้าหมายให้ได้....เค้านัดให้ไปที่ transit desk รออยู่พักใหญ่ในที่สุดชั้นได้ตั๋วไปไคร์ทเชิร์ทอย่างใจหวัง  แต่ทว่า.....ต้องไปแวะโอคแลนด์ก่อนง่ะ....หึยยย...ว่าแล้วไง  ในตั๋วบอกว่าเครื่องออกจากซิดนีย์ไปโอคแลนด์เวลา 11.10น. นั่นก็ 10 โมงฝ่า ๆ เข้าไปละ...สนามบิน gate มันอยู่ไกลหรือขาชั้นสั้นก็ไม่รู้  เดินไปนาน 2 นานกว่าจะถึง gate 35 รอไปสิ...พยายามมองหาชาวคณะที่เจอชะตากรรมเดียวกัน...อ่อ..อยู่นั่น  ผู้โดยสารหัวทองหัวดำนั่งรอกันเหงือกแห้งเพราะที่บอกว่าจะออกเดินทางตอน 11.10 น.นั้น...มันยังไม่มีวี่แววจะได้ขึ้นเครื่องซักที เอาน่า...ก็พี่เค้าบอกว่าจะพาไปให้ถึงปลายทางเค้าคงไม่หลอกเราหรอกน่า...ก็ไม่ช้าไม่นาน...รอได้ไม่ลำบาก...รอไปเรื่อย ๆ รอ ๆ ๆ  ฉันได้ขึ้นเครื่องอีกทีตอนเกือบบ่ายโมง...บัตรทานอาหารที่เค้าแจกให้คนละประมาณ 200 กว่าบาทถูกแปลเป็นน้ำและช๊อกโกแล็ต  เพราะเกรงว่าความไม่แน่นอนจะทำให้ชั้นตกเครื่องได้หากมัวแต่ประดิษฐ์นั่งทานข้าว...

เครื่องกางปีก  ล้อหุบ...กว่าจะถึงโอคแลนด์ก็ 4 โมงเย็นเข้าไปละ   ในที่สุดก็ได้ย่ำนิวซีแลนด์ซะที...ชั้นพาชีวิตน้อย ๆ กับกระเป๋าใบใหญ่ผ่านด่าน Immigration ลัดเลาะมาทีละด่าน...จนถึงจุดที่ต้องสำแดงของว่ามีของต้องห้ามนำเข้ามาหรือไม่...และแล้ว...ชั้นก็ตัดสินใจ Decare ของเพราะว่ามีของฝากเป็นบิสกิตขนมขบเคี้ยวของน้องแมวไปฝากเจ้าบ้านเค้า....ตาลุงฝรั่งโบกมือหยอย ๆ เรียกชั้น...ตาลุงร้องขอดูอาหารแมวที่ชั้นเอามา...มันถูกบรรจุอยู่ในกล่องอย่างดีและชั้นเอาทั้ง 2 กล่องใส่ถุงซิปเรียบร้อย...ตาลุงอ่านส่วนผสม  พูดกับพนักงานอีกคนงุบงิบ ๆ ถึงตอนนี้หูชั้นไม่ทิพย์พอเพราะว่าแปลที่เค้าพูดไม่ออก...ตาลุงหันมาบอกชั้นว่าเสียใจด้วยนะ  อันนี้เอาเข้าไม่ได้เพราะ...บ้าบออะไรไม่รู้ฟังไม่ทันแปลไม่ออกประมาณว่ามันมีส่วนผสมบางอย่างที่ไม่ปลอดภัยกับสัตว์ในบ้านเค้า...ชั้นพยักหน้าหงึกหงัก  บอกไม่เป็นไร   พอจะจากไปตาลุงก็บอกว่า...ถ้าจะเอาเข้าก็จะมีค่าดำเนินการ 20เหรียญ  แปลว่า 500 บาทไทย...ชั้นตัดสินใจแบบไม่ต้องแปลในทันทีว่า No…I don’t pay for it. เกิดคำถามแบบลัดวงจรขึ้นทันทีว่า...ไหนบอกว่าเอาเข้าไม่ได้  แต่ไงถึงมีค่าดำเนินการ 20 เหรียญถ้าจะเอาเข้า...ชั้นไม่อยากไปต่อกรประคารมกะตาลุงมากเพราะถามไปก็คงได้แค่ถาม  หากลูงตอบมาชั้นก็คงหูอื้อไปเพราะแปลที่เค้าพูดไม่ออก...เจ๊ยยยย   ช่างเหอะมันไม่ค้นครบทุกกระเป๋าแบบคราวที่แล้วก็บุญแล้วล่ะ...

กว่าเครื่องของฉันจะได้บินไปไคร์ทเชิร์ทก็ ทุ่มนิด ๆ ถึงโน้นก็ประมาณ 2 ทุ่มกว่า ๆ แล้วเครื่องก็ delay อีกรอบ...กว่าจะได้หุบล้อบิน 2 ทุ่มครึ่ง  โห้ว...เอาวะสุดท้ายละ  เพื่อนรวมขบวน 10 กว่าชีวิตที่ต้องต่อเครื่องแบบทรหดขนาดนี้พากันตั้งชื่อให้ว่าเป็น Survivor team ในที่สุดชั้นก็พาชีวิตมาถึงไคร์ทเชิร์ทตอน 3 ทุ่มครึ่ง พี่ฟิล  สามีสุดที่รักของเพื่อนสาวเรามายื่นแอ่นระแน๊รอรับ  คนไทยอย่างชั้นดีใจแทบน้ำตาไหล   ได้แต่วิ่งเข้าไปกอด  ถึงแล้ว...ในที่สุดก็ผ่านด่านทรหดสิบแปดอรหันต์มาได้... โหว...ยังกะเดินทางรอบโลกข้ามเส้นเวลากันให้สนุก   คิดคำนวณเวลาทั้งหมดแล้วประมาณ 19 ชั่วโมงในการท่องโลกครั้งนี้  Flight delay ตั้งแต่เริ่มต้น  และทุกๆ จุดต่อเครื่องก็ delay ไปอีก...หมดกัน..ไอ่ที่จ่ายไปเพื่อลดความโกลาหลในชีวิตลง....ใช่น้อยนะเนี่ย...(แถมได้แวะโอคแลนด์อีก...สุดปลายตีนเลยงานนี้)

อีก 1 เรื่องแถมท้ายให้ไว้เป็นความรู้คู่ความดีของทุก ๆ คน ว่าหากจะมีใครเดินทางไป 2 ประเทศนี้คือ ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์  ท่านทั้งหลายจะไม่สามารถขนของเหลวหรือสิ่งใดที่สามารถหลอมละลายได้ขึ้นเครื่องไปได้เกินละ 100 ml / ชิ้น /คน  เพราะมันเป็นกฎฮ่ะ...อย่าไปรู้เลยว่าเพราะอะไร  ของที่ซื้อจาก duty free ประเภทน้ำหอม  ครีมโน้นนี่  ได้ทิ้งแน่ตั้งแต่ทางขึ้นเครื่องที่สนามบินสุวรรณภูมิ  เห็นกับตารถเข็น 3 คัน  สารพัดครีม  สารพัดกระปุกถูกโยนใส่จนล้น  เขาเล่าว่า  ถ้าจัดให้เป็นสัมภาระของใช้ส่วนตัวก็จะไม่ติดใจอะไรมากโดยการแกะมันออกจากกล่องเสียและของแต่ละชิ้นจะต้องมีปริมาณไม่เกิน 100 ml ใส่รวมในถุงซิปเปิดได้มองเห็นทะลุได้  และรวมกันทุกชิ้นแล้วไม่เกิน 1 ลิตร.และต้องใส่ในถุงซิบขนาด 20x20 ซม.ได้   อันนี้ของเค้าเข้มงวดกันจริง ๆ เพราะถึงกับส่องแล้วส่องอีก  ชั้นเองไหวตัวทันที่ duty free ซอยรางน้ำ  ดีนะไม่ซื้อของประเภทน้ำหอมและครีมไว้  ไม่งั้นมีทิ้งตั้งแต่ยังไม่เปิดใช้  เค้าบอกว่า  ต่อให้ของเหลวบรรจุในขวดขนาด 200 ml ใช้ไปแล้วเหลือติดก้นขวดไม่ถึง 50ml เค้าก็ตีว่าปริมาณของชิ้นนั้นจะเป็น 200 ml แปลว่าให้ผ่านไม่ได้   เห็นมากับตา...น้ำดื่มก็ห้าม  ลิปสติกก็ต้องใส่ถุงซิป  น้ำหอมนี่ให้ลืมไปเลย  ถ้าอย่างนี้แล้ว  เหตุผลก็อย่าไปรู้เลยนะว่าเพราะอะไร..สุดจะเดานะฮ้า...

สุดยอดแห่ง trip ประจำปีนี้  ต้องยกนิ้วให้เลย  นอกจากจะเรื่อง Decare ของและ Flight Delay แล้ว ยังจะมีเรื่องด่านสิบแปดอรหันต์อีกง่ะ..ทั้งเรื่องload ของผ่านเครื่อง x-rey ทั้งขาเข้าขาออกสนามบิน 3 แห่ง laptop เพื่อนยากของชั้นถูกแกะตรวจทุกสนามบินทั่งขาเข้าขาออก...นั่นหมายถึงชั้นแกะ ๆ เก็บ ๆ อยู่อย่างนั้นถึง 8 ครั้ง  แล้วเป็นอะไรไม่รู้กับเข็มขัดและเสื้อกันหนาว...ถอด ๆ ใส่ ๆ กันอยู่อย่างนั้น  ตรวจมันทุกด่าน  นึกภาพออกไหม..เวลาจะตรวจแม่งก็รีบ ๆ ถอด  รีบ ๆ แกะ ๆ แต่พอผ่านเครื่อง x-rey แล้วป๊าบบ  ทั้งเสื้อกันหนาว  เข็มขัด (กางเกงแม่งก็หลวม)  laptop ถุงซิบใส่ของเหลว ตั๋วเครื่องบิน passport  ทั้งหมดนี้ถูกแงะออกมาโชว์เป็นชิ้น ๆ   แต่จะรวบยังไงให้ทันโดยที่ต้องเสียเวลาให้น้อยที่สุด  คนอื่น ๆ ก็เข้าคิวหลั่งไหลมากดดันจั๊ง... เรื่องเยอะได้อีกน่ะ...แจ๊คพอตหวยออก...คนโชคดีอย่างชั้นจึงได้มีโอกาสลิ้มลองความวุ่นวายชนิดที่ว่าแทบอยากฉีกตั๋วเครื่องบินทิ้งกันไปเลยทีเดียว

กลับมาละ...หลังจากที่ไปนอนกกได้อยู่นานลองนาน  ฟักออกมาเป็นตัวได้ซะที  เข้าเรื่อง shopping ดีกว่า...

แดนสวรรค์ของนักช๊อปดินแดนแห่งของก๊อบก็คือเมืองจีนของเรานี่เอง...ของเดี๋ยวนี้ made in china กันหมดอยากได้อะไรก็ไปหาซื้อได้ที่นั่น...จากเซินเจิ้นไม่ใกล้ไม่ไกลจากฮ่องกง...แฟชั่นไปถึงไหนของก๊อบแถวนั้นก็ตามติดแฟชั่นไปแบบเท้าเหยียบเงาหายใจรดต้นคอกันเลยทีเดียว...ของแสนถูกประเภทว่าใครคิดจะไปแต่ไม่มีเครื่องกันหนาวก็ไปหาซื้อแถวโน้นเอาไม่หนักกระเป๋าประหยัดพื้นที่และถูกตังค์กว่าเป็นไหน ๆ (อันนี้จริง ๆนะ)   ทั้งเสื้อผ้าแฟชั้นต่าง ๆ ,DVD หนัง,อุปกรณ์ไฟฟ้า,อุปกรณ์ computer แทบทุก Item ในห้างเลยก็ว่าได้....แต่น่าแปลกใจนะว่าทำไมเป็นถึงผู้ผลิตอุปกรณ์ไฟฟ้าแต่ว่าไม่มี Brand เป็นของตัวเอง...แหะ ๆ ๆ  ก็อย่างที่เค้าว่ากันว่าของที่ผลิตที่จีนคุณภาพตามราคา  ซื้อมาไม่เกิน 2 ปีก็พัง...เห็นจะเป็นเหตุผลหลักว่าทำไมถึงไม่มี World Brand กะเค้าซะที...งานนี้ฉันได้เห็น หนุ่ม ๆ สวมวิญญาณนักช๊อป  คนหนึ่งอยากไปดู จอ LCDเล็ก ๆติดในรถ อีกคนก็อยากไปดู Antique ส่วนอีกคนก็อยากไปดูกล้องและ DVD หนัง...ส่วนฉัน...วินาทีนี้ไม่เหมาะกับการ Shopping ในวิถีหญิง ๆ เป็นอย่างยิ่ง...ทั้งช้า..ทั้งเลือก...ทั้งเดิน...ทั้งย้วย...มันจะขัดใจอีก 3 หนุ่ม  ฉันเลยตกลงใจไปทุกที่ ๆ หนุ่ม ๆ ไปกัน  ที่ ๆ ฉันสนุกกับการต่อรองราคาให้กับบรรดาหนุ่ม ๆ ที่ย่านขายของ Antique (อย่างว่าแหละเรื่องแบบนี้ต้องมีตัวช่วยเป็นผู้หญิง)  อย่างที่รู้ ๆ กันว่าประเทศจีนนั้นของถูก  แต่เราไม่เคยรู้เลยว่าถูกขนาดไหน ของบางอยางนั้นถูกอยู่แล้วสำหรับคนไทยอย่างเรา ๆ แต่ว่าก็ขอต่อซักหน่อยเหอะ  จะได้สบายใจ    ดังนั้นมันก็เลยต้องมีวิธีในการต่อรองกันหน่อย  เขาบอกว่า...ให้ใช้วิธีหยิบมาดูแล้ว  สวมวิญญาณนางร้ายช่อง 7 ประเภทคิดในใจ  “เหี้ยไรเนี่ย...เอาอะไรมาขายให้กูเนี่ย  ใส่แล้วจะคันไหม...ชั้นต่ำ !”เสร็จแล้วก็ให้โยนของนั้นแหมะลงไปที่เดิม  ขอเน้นว่าต้องโยนนะ  ค่อย ๆ ว่างเนี่ยไม่รู้สึก   ภาษาหนังเรียกว่าActing ต้องเยอะหน่อย  ต้องเล่นใหญ่ ๆ เข้าไว้  อะไรที่เราเคยเห็นพวกทัวร์จีนมันชอบทำแล้วเรารับกันไม่ได้อะ..นั้นแหละเอาให้เหมือนนะ  เสร็จอาเจ๊ทั้งหลายจะถือเครื่องคิดเลขมากดให้ดูว่ากี่บาท รูปปั้นเซรามิกท่านประธานเหมาเจอตุง  250 หยวน...ฉันกดเครื่องคิดเลขกลับไปที่ 100 หยวนแบบอาย ๆ ...แม่งโดนด่าซะ...แต่แปลไม่ออกหรอกนะ...ฉันเดินหนีเลยเพราะรู้ว่าร้านถัดไปก็มีขาย  เดินต่อไปเจอราคา 100 หยวน  ฉันกดเครื่องคิดเลขกลับไปว่า 20 หยวน  เค้าให้ฉันที่ตัวเลข 60 หยวน...ฉันเดินตัวลอย ๆ จากไปแบบไม่ใยดี  ซื้อโน้นนี่เสร็จแวะกลับมาลูบ ๆ คล่ำ ๆ แล้วก็เดินจากไป...กลับมาใหม่อีกที  ทีนี้อีเจ๊เค้าให้ราคาที่ 50 หยวน...ฉันบอกว่า...ขอ 30 ละกัน....ระหว่างที่พูดก็ลูบ ๆ คล่ำ ๆ ไป...ในที่สุดก็ได้มา... 30 หยวน...เอากะมันสิ  ร้านแรก 250 หยวนเท่ากับ 1,250 บาท  แต่สุดท้ายซื้อได้ในราคา30 หยวนคือ 150 บาท  บ้ารึเปล่า  ร้านแรก ๆ ก็ตั้งราคามาได้แล้วก็ไม่ลดด้วยนะประมาณว่า  อั๊วจะตั้งราคาแบบนี้ใครไม่ซื้อก็ไม่เป็นไรไม่ง๊อ  ไรเงี๊ย...แต่ราคาที่ตั้งเนี่ย  ไม่ดูลมเหนือลมใต้เลยนะเหมือนทอยลูกเต๋าได้เท่าไหร่ก็เลขนั้นเลยอ่ะ....ที่ ๆ ไปแล้ว Shopping สนุกอีกที่คือ Ikea ร้านขายอุปกรณ์ตกแต่งบ้านเก๋มี design เหมือน index หรือ homepro บ้านเรา...ของเค้าดีจริงและถูกของแท้...ไม่รู้ว่าอยู่ไหนแต่มีคนบอกให้นั่งรถไฟฟ้าไป...อ้าววววไปกัน...ฉันของจากที่ได้มากมายคณานับ ทั้งโคมไฟตั้งพื้น,โต๊ะญี่ปุ่น,นาฬิกา 4 function ติดตู้เย็น,ชั้นผ้าเป็นช่องๆใส่ของพร้อมลิ้นชัก4ชุด,มีดหั่นขนาดพอดีมือ 2 อัน...เยอะแยะตะแป๊ะไก๋...จำไม่หมดแต่ของทุกอย่างก็ยัดลงกระเป๋าจนพูน...งานนั้นเดินกัน 4 ชม.จนลืมทานข้าวเย็นกันไปเลย  อ่อ  ที่นี่ต่อราคาไม่ได้หรอกนะเพราะว่ามันเป็นห้าง  เห็นราคากับของแล้วอยากเอารถ  6 ล้อไปขนมาซะจริง ๆ  

ว่าจะเขียนสั้น ๆ ดันพล่ามมาซะยาว...อ่านกันให้หายเบื่อไปเลย...หวังว่าคงใช้เป็นข้อมูลในการไปตะลุยแดนแพนด้านะได้จ๊ะ...

แหม  ดีใจนะเนี่ยที่เพื่อน ๆ หลายคนติดอกติดใจเรื่องย่อฉบับกระเป๋าของฉันที่ post เข้าไปใน e-mail เมื่อครั้งที่ได้ไปตะลุยเมืองจีน ถือว่าเอาประสบการณ์มาแบ่งปันให้ฟังสนุกๆ ละกัน   ก็แค่ไม่อยากให้เพื่อนที่กำลังจะเดินทางไปที่นั่นไปเอ๋ออยู่กลางเมืองใหญ่    ที่การสื่อสารไม่เป็นใจยิ่งกว่าหนังเรื่อง lost in Translation ซะอีก....เติมน้ำให้เต็มขวดแล้วเดินตามมา...เดี๋ยวจะพาไปรู้จัก

กลางเดือน ก.ค.เมื่อปีที่แล้ว  หนังโฆษณาเหล้ายี่ห้อหนึ่งพาฉันและทีมงานทั้งหมด 4 ชีวิต(โดยมีฉันเป็นผู้หญิงคนเดียว)เดินทางแบบกะเร้อกะรังไปจนถึงเมืองเซี่ยงไฮ้  ระยะเวลาในการเดินทาง 5 ชม.บนเครื่องบินของฉัน  ในหัวเฝ้าคิดแต่ว่าจะไปเจออะไรที่มหานครแห่งนั้น   เพราะหลายเสียงเหลือเกินต่างบอกว่า... “แหม...ไม่ยากหรอกไปหาลูกค้า  เอาแผนที่ให้ที่โรงแรมไปเดี๋ยวเค้าก็เรียก Taxi ให้”  ...แหมคุณขาถ้ามันจบแค่นั้นได้ก็ดีสิคะ....หันหน้ามองไปมาใครล่ะเนี่ยจะช่วยชีวิตพวกฉันได้ถ้าการสื่อสารไม่สัมฤทธิ์ผล    Producer ไม่ได้แปลว่าทำได้หมดทุกอย่างนะว่อย...ไม่มีใครเผื่อใจสำหรับทักษะ body language ของฉันเลย...เพราะพวกที่ไปด้วยกันเนี่ย   ชาวไทยล้วนไม่มีส่วนผสมจีนกันเลยแม้แต่น้อย...ฉิบหายละกู

ฉันเตรียมตัวสำหรับการเดินทางไปต่างประเทศเหมือนทุกครั้ง  จะมีไอ่ที่ต่างไปนิดหน่อยก็มีสมุดเล่มเล็ก ๆ อยู่ในมือ...ใช่สิ  Producer นี่ต้องจดทุกอย่างว่าใช้จ่ายอะไรไปบ้าง...ในสมุดชั้นจดชื่อเบอร์โทร.โรงแรม...ชื่อที่อยู่ตึกลูกค้า...เบอร์สถานทูตไทย...เหล่านี้เนื้อหาหลักต้องมีพกไว้...นอกจากนี้ชั้นยังมีภาษาจีนที่เขียนเป็นคาราโอเกะแบบไทยๆพกติดไปด้วย  คำสำคัญ ๆ สำหรับฉันก็เช่น...ห้องน้ำ...ขี้...เยี่ยว...จอดตรงนี้...หิวข้าว..หิวน้ำ...แค่นี้จริง ๆ ศัพท์อื่นไม่มีอะไรสำคัญไปกว่านี้แล้ว  ไม่จำ  จำไม่ไหว...เยอะเกิน  คำสำคัญสุดท้ายที่จะต้องจำและจำได้ถึงวันนี้แต่ออกเสียงผิด ๆ ถูก ๆ มาตลอดก็คือ.. “เพี่ยนอี้  อี้เจี๊ยน  เข่ออี้หม่า”  ยาวนะ...แต่จำได้ขึ้นใจ  แปลว่า “นี่กี่บาทอ่ะ..ลดหน่อย ๆ เจ๊ จะแพงไปไหนเนี่ย...” อ่อ  แล้วก็ตัวหนังสือภาษาจีนของคำสำคัญทั้งหมด...เผื่อออกเสียงไม่ถูกท้องเสียจะได้ไม่ขี้แตกใส่กางเกงก่อนเจอห้องน้ำ....ได้ละ...ออกเดินทางเลยละกัน..รอดแน่กู   

หลังจากที่ล้อเครื่องบินแตะพื้น  ฉันสะดุ้งโหย๋งอีกทีเมื่อได้ยินเสียงตะโกนดัง ๆ แต่ฟังไม่ได้ศัพท์...ฉันมองตาม... สิ่งที่วิ่งมากระแทกตาของฉันเข้าอย่างจังคือเจ้าพนักงาน ตม.  บุคลิกพี่แกช่างสมกับการเป็นประชากรประเทศคอมมิวนิสต์แห่งนี้จริง ๆ   พี่แกเรียกคนให้ไปเข้าแถวยังกะเรียกเชลยศึกในค่ายอพยพให้ไปรับบริจาคอาหารยังไงอย่างงั้นเลย...นี่ฉันอยู่ส่วนไหนของโลกใบจิ๋ว ๆ นะ...

ฉันไปถึงโรงแรง...ในเวปมันบอกว่าโรงแรม 5 ดาว...โอเค   น่าจะปลอดภัยเรื่องการสื่อสาร  ฉันติดต่อเรื่องห้องพัก  พนักงานรับเรื่องสนทนาเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงจีน...โอเค  รับได้...แต่พอบัตรเครดิตไทยพานิชย์ที่เอาไปรูดสำหรับ check in มีปัญหาป๊าบ....หลังจากนั้นคุณพี่ก็พ่นภาษาจีนใส่ทันที....

นิ่ม :      “What’s the credit card that I can use or do you want me to deposit in cash?”

                แปลแบบเสี่ยว ๆ ว่า...การ์ดใบไหนใช้ได้คะ  หรือว่าจะเอาเงินมัดจำห้องเป็นเงินสดคะ

พนักงาน : “##$@$@)!!#!@(E)#”     เหี๊ยมึงพ่นภาษาอะไรใส่กูเนี่ย  (>..<) 

ไม่ได้การละฉันเริ่มมองหาตัวช่วย...

นิ่ม :      เมลวิน  ช่วยหน่อย...ไม่รู้พูดภาษาอังกฤษผิดรึเปล่า...ไมแม่งพูดจีนใส่เราฟะ

ฉันเรียกหามนุษย์ผู้ชายลูกครึ่งไทย-มาเลย์พูดภาษาอังกฤษได้แจ่มแจ๋ว...แต่มันก็ไม่ได้ผล   คุณพี่สุดยอดพนักงานโรงแรม 5 ดาว  ไม่ได้ถูก Program ให้พูดภาษาอังกฤษประโยคอื่น  ฉันเลยใช้วิธีเอาบัตรเครดิตทุกใบที่มีมากางให้พี่แกเลือกหยิบ...เอาเลยพี่ฮ้า...กูไม่รู้จะทำยังไงละฮ้าพี่...

หิวโซ...ตาลาย...อาหารมื้อแรกวันนั้นเราตัดสินใจไปแถวย่านธุรกิจเหมือนถนนสีลมบ้านเรา  เพียงเพราะอยากสัมผัสรสชาติ local food....สวมวิญญาณสัญชาติญาณนักชิม  มองหาร้านเก่า ๆ ง่อย ๆ แต่มีคนเยอะ ๆ หน่อย..มองไปมองมาชิ้นหมูแดงกะเป็ดย่างที่แขวนอยู่ในตู้กระจก..มันหยดติ๋ง ๆ กวักมืออยู่ไหว ๆ มองเข้าไปข้างในตู้เห็นเครื่องในเป็ดพะโล้สารพัดอย่างกองสุมแยกชนิด...ร้านนี้ละกัน...นับจากนี้ให้นึกภาพไปพร้อม ๆ กัน...ร้านเหมือนร้านก๋วยเตี๋ยวบ้านเราที่มี อาเจ๊ก อาม่า อาตี๋ มาช่วยกันขายของ  เรา 4 คนเข้าไปนั่ง...รอให้คนมารับ order  รอให้คนเอาน้ำแข็งเปล่ามาเสริฟ...รอไป 5 นาที  เห็นว่าคนเยอะเดี๋ยวเค้าคงเดินมาถาม...รอก่อน...คนเดินขวักไขว่ไปมา...ฉันจับต้นชนปลายไม่ถูกเห็นแค่ว่าอาแปะ  กะเด็กวันรุ่นอีก 2-3 โต๊ะ ที่มาทีหลังฉันซดน้ำแกงโฮก ๆ จ่ายเงินแล้วเดินออกร้านไปโต๊ะแล้วโต๊ะเล่า...ฉันหิว....แต่ก็พยายามเก็บอาการไว้แบบสุดชีวิต...พยายามสังเกตจากลูกค้ารายใหม่ที่เข้ามาว่าเค้าทำยังไง...แต่ว่าเค้า....เดี๋ยวเดินไปที่ตู้เป็ด  เดี๋ยวเดินไปที่ผู้ชายหน้าร้าน  เดี๋ยวเดินไปที่ตู้เป็ดอีกที  เดี๋ยวมีบะหมี่มาเสริฟซึ่งมีแค่เส้นบะหมี่น้ำมีผัก 2 ต้นอยู่ในชาม เค้าทานแค่นั่นแล้วก็จ่ายเงิน... เหี๊ย...กูอยากทานบะหมี่เป็ดกะบะหมี่หมูแดง...ฉันใช้วิธีลุกไปจิ้มที่ตู้เป็ดแบบโง่ ๆว่าเอาโน้นเอานี่ ด้วยความคิดที่ว่ามันคงไม่มีใครมารับ order แบบบ้านเราหรอก...แล้วก็ใช่จริง ๆ ด้วย  อาเฮียที่สับเป็ดตะโกนโหวกเหวกบอกอาโกที่ยืนอยู่หน้าร้านพร้อมชี้โบ๊ชี้เบ๊มาที่ฉัน   ดูจากอาการแล้วคงประมาณว่า... “เห้ย  มึงเอาอีเดะนี่ไปที  มันท่าจะสั่งม่ายเป็ง  มาชี้เปะกะหมูแลงอยู่หน้าตู้เนี่ย...”   อาโกเดินมาส่งภาษาจีนฟังไม่รู้เรื่อง...ชั้นเลยชี้ไปที่ตู้เป็ดแล้วบอกว่าเอา 2 ที่  ชี้ไปที่หมูแดง 1 ที่...แล้วก็เครื่องในเป็ด...อาโกจด ๆ ๆแล้วจากไป ....เรา 4 คนมองหน้ากันแล้วตื่นเต้นกันอาหารที่สั่งไปว่าจะได้อะไรมาแดก....ฮ้าฮิ้ว...มาละ...เค้ายกบะหมี่น้ำมาให้เรา 4 ที่  บะหมี่น้ำของเค้าประกอบไปด้วย...เส้นบะหมี่สีเหลืองเส้นตรง ๆ ลวกอยู่ในน้ำบะหมี่ใส ๆเหมือนน้ำต้มกระดูกหมูธรรมดา...ผักป๋วยเล้ง 2 ต้น....แค่นี้ สักพักหมูเห็ดเป็ดไก่ที่สั่งไปก็ยกมา   บนโต๊ะไม่มีเครื่องปรุงอะไรทั้งสิ้นมีแต่กระบอกตะเกียบพลาสติกสารพัดสีแบบ minimal ไม่มีช้อน...ไม่มีทิชชู ไม้จิ้มฟัน  พวงเครื่องปรุง  พริกไทย...ไม่มี !   เอ้าพวกเรา...แดก...ซดกันโฮกฮาก ๆ  เรอเสร็จก็ปาดปากจ่ายตังค์เป็นอันจบ !   มาเรียบเรียงเอาทีหลังว่า...เวลามาที่ร้านนี้ต้องเดินไปหาอาโกที่หน้าร้านบอกว่ามากัน 4 คน  เอาหมูเห็ดเป็ดไก่อะไรก็สั่งตรงอาโก  โดยดูจากในตู้...เสร็จก็เข้ามานั่งเค้าก็จะยกบะหมี่มาเสริฟ  เหมือนบ้านเรายกข้าวเปล่ามาให้...เสร็จกับข้าวก็จะถูกยกตามมา  แต่กับข้าวเค้าเป็นหมูแดง...แค่นั่นเอง...ฉันเห็นเค้ายกผัดผักออกมาเสริฟโต๊ะอื่น...อยากทานกันจนตัวสั่น...แต่ตกลงกันแล้วว่า...ท่าทางจะอดเพราะมันเป็นการออกคำสั่งแบบขั้น advance มากเพราะไม่รู้ชื่อไม่มีรูป    เลยได้แต่บอกว่า...ฝากไว้ก่อนเหอะมึ๊งงง...ออกมายืนหน้าร้านไม่ถึง 5 นาทีกำลังจะตัดสินใจว่าจะไปไหนต่อ  คนไทย 4 คนคอแห้ง...ลิ้นแห้ง....น้ำลายเหนียว...ฉันเกิดมาพึ่งเคยรู้สึกหิวน้ำจบจะขาดใจตายก็คราวนั้นเอง...ฉันเดินเข้าไปในมินิมาร์ทหาน้ำเปล่าบรรจุขวด...ไม่รู้ยี่ห้อไหนดี...เพราะฉันรู้ดีว่าการดื่มน้ำต้องเลือกให้ดีถึงแม้ว่าจะบรรจุขวดwrap plastic อย่างดี...ก็ใช่ว่าจะเป็นน้ำสะอาด...ชั้นมองหาป้ายโฆษณาน้ำดื่มที่อยู่ในร้าน...เอาวะยี่ห้อนี้แหละ...มันมีตังค์พิมพ์ป้ายโฆษณา....มันก็น่าจะโอเคล่ะ...  ได้ดื่มน้ำ...ชีวิตดีขึ้นโข....พวกเราเดินเฉิดฉายไปตามถนนเห็นร้านหนึ่งขายหมี่ผัดน่าทานทีเดียว  ประมาณผัดไทยข้าวสารบ้านเรา  คนรอซื้อจนล้นมาหน้าร้าน...ฉันเลยเข้าไปมุงมั่ง....โอ๊วววเห็นคาตา  อีเจ๊แกผัด ๆ อยู่  เปิดกระป๋องคนอร์ผง...เอามือควัก...สาดใส่กระทะไป 2 กำ...ฉันสืบเท้าออกมาจากร้านนั้นแล้วบอกกับตัวเองในใจว่า “แค่นี้นะ  กูไม่อยากมาตายที่นี่ ” คนไทยที่ว่าใส่ผงชูรสในอาหารเยอะเนี่ย...ขอให้ยอมแพ้ที่นี่ไปเลย  ฉันขอบคุณในความเสือกครั้งนั้นทำให้ฉันรู้ตั้งแต่วันแรกที่ไปถึงเลยว่า...เราคงหนีเรื่องแบบนี้ไม่พ้นแน่...และพกน้ำไว้เลยนะ  2 ขวดสำหรับคนดื่มน้ำเก่ง....  ฉันได้มีโอกาสไปทานอาหารในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งชื่อ “Shainghai Hight” เป็นร้านอาหารอยู่บนยอดตึกริมฝั่งแม่น้ำ ประมาณร้านซีรอคโคบ้านเรา...ฝั่งตรงข้ามเป็น Shanghai Tower ที่มีรูปร่างทรงวิทยาศาสตร์สุดล้ำสมเป็น Landmark สำคัญของเมืองนี้   มื้อนั้นฉันสั่ง Pumkin Soupไป  บริกรยกมา...เง๊อ....ซุบสีเหลืองอ่อนมีขนอ่อนหงิกงอนอนแอ่นระแน๊ยิ้มให้อยู่กลางชาม  คิดในใจ...ยกมาเสริฟมึงไม่เห็นกันเลยรึไงเห๊ออออ....มื้อนั้นฉันทานแต่สลัดน้ำใสกับขนมปังที่ยกมาเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยก็เกินอิ่มแล้วล่ะ... ฉันรู้แล้วว่าบ้านนี้เมืองนี้  ทานอะไรต้องระวังไม่ว่าจะร้านแบะกะดินหรือว่าภัตตาคารบนตึกสูงระฟ้า...ผักปลาไม่ได้บริสุทธิ์สดใสเหมือนในบ้านเรา...แหล่งน้ำอยู่ใกล้กับแหล่งโรงงาน   มองเห็นได้ชัดตอนเครื่องบินลดระดับ...หลังคาโรงงานเป็นทิวแถวปลูกอยู่ข้างแม่น้ำสายใหญ่    อย่างที่รู้...เค้าใช้ปุ๋ยชีวภาพเอามารดผัก  ถ้ามองเห็นลานปูนโล่ง ๆ มีน้ำแฉะ ๆ นองอยู่บนลาน...ก็ชีวภาพของแท้ที่บ้านเราเรียกว่า...ขี้....น่ะค่ะ.....ขี้วัวขี้ควายก็โอเคนะคะ...แต่ขี้คนเนี่ย... .เดี๊ยนรับไม่ได้จริง ๆค่ะ...ยี๊

เริ่มด้วยเรื่องกินจบด้วยเรื่องขี้อ่ะ...ไม่ไหว ๆ  ติดตามตอนต่อไปเร็ว ๆ นี้...คราวหน้าจะพาไป Shopping ล่ะ

นิ่ม :        “ป้าคะ   ดินสอนี่ขายยกกล่องไหมคะ ?”

ป้า :       “คิดเป็นแท่งตามที่ขายแยกอ่ะ  ยกโหลก็ไม่ได้ลดนะ” 

ป้าพนักงานคิดเงินแผนกเครื่องเขียนตอบฉันแบบไม่อีนังขังขอด

นิ่ม :      “??!!??”    คิดในใจ... ตอบตรงคำถามไหมเนี่ย...

เวลาผ่านไป 20 นาที ฉันมายืนตรงหน้าป้าอีกทีพร้อมของกองพะเนินให้ป้าคิดเงิน  ป้ามองของแล้วหน้ามองฉัน

ป้า :       “น้องซื้อไปแจกเหรอ” 

ป้าถามด้วยน้ำเสียงเปลี่ยนไปเพราะของที่ฉันเอามากองให้ป้าคิดเงินเป็นดินสอแฟนซี  3 กล่องใหญ่ประมาณ 150 แท่ง  ดินสอสีอีก 10 กล่อง  เชื่อกกระโดดอีก 10 เส้น  ห่วงยางอีก 4 อัน  และสติ๊กเกอร์ลายการ์ตูนอีกเพียบ

นิ่ม :      “ค่ะป้า  จะเอาไปแจกเด็กที่โรงเรียนที่ใต้อ่ะค่ะ”

ป้า :        “ 3 จังหวัดชายแดนน่ะเหรอ”

นิ่ม :      “ค่ะป้า”

ป้า :       “น้องเป็นอาสาสมัครเหรอ ?”

นิ่ม :      “เปล่าค่ะ  พอดีมีเพื่อนจะลงไป  เลยจะฝากเค้าไปค่ะ”

ป้า :        “เหรอ...นี่น้องจ่ายเองหมดเลยเหรอ ?”   

ฉันไม่แน่ใจว่าเพราะของที่กองพะเนินอยู่ตรงหน้ายอดบิลหลักพัน  ดูจากหน้าฉันแล้วมันเกินกว่ากำลังทรัพย์จะสู้ไหวหรือว่าเป็นเพราะป้าแกกำลังสนใจในสิ่งที่ฉันทำอยู่

นิ่ม :       “ค่ะ...จ่ายเอง”

ป้า :        “เอางี้  เดี๋ยวป้าแอบลดให้นะ...”

นิ่ม :       “ขอบคุณค่ะป้า”  

ฉันขอบคุณไปแบบงง ๆ ว่าป้าจะแอบลดให้ได้ยังเพราะที่ ๆ ฉันเดินเข้าไปซื้อของคือร้านศึกษาภัณฑ์  ราชดำเนิน  เค้าแปะป้ายไว้หราว่า  โชว์บัตรสมาชิกฯ  ได้ลด 5%  ฉันไม่มีอะไรไปโชว์ทั้งสิ้นนอกจากหน้าแห้ง ๆ กับคำขอบคุณ   แต่ช่างแกเหอะลดให้ฉันก็ยินดี

ป้า :        “นี่นะน้อง  ป้าลดให้ 10 %.....เอาลังไหม ของเยอะแบบนี้จะขนไปยังไง  เอารถมาเองรึเปล่า”

นิ่ม :       “ลังใหญ่ไหมคะป้า...หนูมา Taxi”

ป้า :        “ใหญ่เหมือนกัน  แต่มา taxi ไม่น่าจะใส่ Taxi ได้....”

นิ่ม :       “??!!?!???”

....งงไปอีกรอบ.... รถ Taxi กะรถบ้านขนาดมันต่างกันตรงไหนป้าคิดว่าถ้าฉันมีรถ  รถฉันจะเป็นรถกะบะขนของแบบ Hilux Vigo รึไง...

นิ่ม :       “งั้นไม่เป็นไรค่ะป้า  เดี๋ยวหนูต้องไปดูของตรงแผนกอื่นอีกจะฝากของไว้ตรงนี้ก่อนได้ไหมคะ”

ป้า :        “เอาสิ  นี่จะไปดูอะไรอีก”

นิ่ม :       “จะไปดูสื่อการสอนพวก CD น่ะค่ะ”  ป้าแกเหมือนชะเง้อชะแง้หาใครซักคน

ป้า :        “จุ๋ม...นี่น้องเค้าจะซื้อของไปให้เด็กที่ใต้  พาน้องเค้าไปหน่อย  แล้วลดราคาให้เค้าด้วยนะ 10%”

นิ่ม :       “โหว...ขอบคุณมาก ๆ ค่ะป้า”

ยกมือไหว้เสร็จชั้นก็รีบแจ้นไปดูของ  เพราะคำสั่งของป้านี่เองทำเอาคนแถวนั้นแทบจะปูพรมแดงให้ฉันเดินเลยทีเดียว....วันนั้นขนาดไปยังไม่ถึงไหน  บุญก็ทำให้ฉันยิ้มแป้นได้ทั้งวัน....

ระหว่างระยะทางจากราชดำเนินไปรัชดา  ฉันนั่งใจลอยอยู่บน Taxi ตั้งใจจะไปตามหา CD สื่อการสอนให้เด็ก ๆ   Fortune ฉันนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยกับสิ่งที่ฉันพึ่งเจอมา   มันทำให้ฉันนึกย้อนไปถึงครั้งหนึ่งที่เคยทำให้ฉันเกิดความรู้สึกแบบนี้...

ประมาณกลางปีที่แล้ว....ฉันได้รับโจทย์ให้ทำโฆษณาเฉลิมพระเกียรติให้ในหลวงที่ครองราชย์ครบ 60 ปี    เป็นเรื่องของเด็กหญิงคนหนึ่งที่ตัดสินใจเขียนจดหมายเล่าเรื่องความลำบากของตัวเองไปหาในหลวงและในที่สุดก็ได้รับความช่วยเหลือจากในหลวง....

งานนั้นอุปสรรคใหญ่อยู่ที่งบประมาณในการถ่ายทำ....มันน้อยเสียจนฉันคิดไม่ออกว่าจะใช้วิธีไหนดี  ใครทำงานProduction น่ารู้ดีว่า  การถ่ายทำด้วย film 35mm, sync sound,ใช้ทีมงานฝีมือคุณภาพ,ถ่ายทำต่างจังหวัด 2 วัน  กลางฤดูฝน มันเต็มไปด้วยค่าใช้จ่ายและการที่ต้องเตรียมเงินบางส่วนไว้สำหรับการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า  เพราะเงื่อนไขทั้งหมดนี้...เต็มไปด้วยปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดปัญหาที่อยู่นอกเหนือการคาดเดา....ฉันจำได้แม่นว่าทีมงานทุกคนต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า “ทำให้ในหลวง...มีเงินเท่าไหร่ก็ทำ....ทำเพื่อในหลวงกัน”  งานนั้นทุกคนให้ใจฉันทำงานเพื่อในหลวง....ทำไปมีความสุขกันไปจนลืมเหนื่อย...

ตัดกลับมาที่ป้าตอนที่ถามว่า “เอาไปแจกเด็กที่ใต้เหรอ  เดี๋ยวแอบป้าลดให้นะ”  มันเป็นความรู้สึกเล็ก ๆ ที่ทำให้ฉันรู้ลึกดีไม่น้อยว่า  ท่ามกลางความวุ่นวายของเมืองกรุงที่มีแต่การแย่งชิงกัน  ก็ยังมีเรื่องราวดี ๆ ของคนจิตใจดี ๆ ปะปนอยู่  นี่แหละนิสัยของคนไทยที่ทำให้ฉันมีความสุขเล็ก ๆ ไปอีก 1 วัน

บทสนทนาบนโต๊ะอาหารมื้อกลางวันวันนี้...ทำให้ฉันแทบจะกลืนข้าวไม่ลงเมื่อมีคนพูดว่า  ปลายปีนี้อาจจะมีสงครามกลางกรุงเกิดขึ้นอีกรอบ...ฉันนั่งนึกถึงภาพความหายนะที่จะเกิดกับสภาพเศรษฐกิจบ้านเรา...และไม่ต้องนึกเลยว่าชีวิตของเราจะเป็นอย่างไร

ฉันพยายามคิดทบทวนและเตรียมชีวิตไว้เพื่อรับมือกับสภาพเศรษฐกิจอันเลวร้ายที่จะมาถึง  ฉันคิดแค่ว่าการพยายามเก็บหอมรอมริบไว้ตั้งแต่วันนี้น่าจะเป็นการดี  เพราะอย่างน้อยก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเงินคือสิ่งสำคัญที่เป็นตัวขับเคลื่อนชีวิตของโลกปัจจุบัน  คำถามแรกที่เกิดขึ้นกับฉันคือ  ฉันจะเดินกอดคอไปกับการ “รัดเข็มขัด” เฉกเช่นเพื่อนสนิทได้ไหมเนี่ย...มันก็ต้องลองดูกันสักตั้ง

ฉันลุกขึ้นมาบอกตัวเองว่า   มันต้องทำได้สิ...ในวันที่ทั้งเดือนเราเหลือเงินแค่หยิบมือตั้งแต่ต้นเดือน...เราก็ยังฝ่าฟันพาชีวิตรอดมาจนถึงสิ้นเดือนได้โดยไม่อดตาย  มันไม่น่าจะยากถ้าเราจะใช้เงินตามข้อแม้นั้นได้ในเดือนอื่น ๆ หรือจะลองคิดดูว่าจะต้องเก็บเงินเป็นกี่เปอร์เซ็นต์ของรายได้ทั้งหมดดู   หรือจะไปลองเปิดบัญชีฝากประจำไว้  ก็น่าสนใจดี  ฉันคิดว่าฉันคงเป็นโรคเดียวกับคนส่วนมาก  นั่นคือมีเท่าไหร่ใช้เท่านั้น...แปลว่ามีเท่าไหร่ก็ใช้หมด  ฮ่า ๆ ๆ...วิธีการแก้นิสัยเสียของฉันก็คือการต้องเอาเงินไปไว้ในที่ ๆ ยากที่จะหยิบออกมาใช้  โดยปกติที่ฉันทำก็คือการไปเปิดบัญชีที่ไม่มี ATM   ซึ่งมันก็เข้าทางสำหรับการไปเปิดบัญชีฝากประจำ...น่าจะเป็นเรื่องที่ดี   แต่สำหรับบางคนที่ต้องจัดการกับหนี้สินที่พะรุงพะรังแล้วล่ะก็...แบ่งจ่ายซะให้เรียบร้อยแต่อย่าลืมว่าก็ควรจะต้องแบ่งเงินเก็บไว้ด้วยเหมือนกันมันอาจจะเป็นสัดส่วนที่น้อยลง  แต่ก็ดีกว่าที่ไม่แบ่งเก็บใช่มั๊ยล่ะ

ชีวิตแสนลำเค็ญเมื่อต้องฝ่าฟันเศรษฐกิจกันแสนวิกฤติที่สวนทางกับวัตถุนิยม...ไม่ยาก.....ถ้าครั่นเนื้อครั้นตัวมากอยากจะ shopping ขึ้นมาแล้วล่ะก็...ซื้อซะ...ซักอย่างที่อยากได้แต่ว่าต้องดูจังหวะของการซื้อ  ถ้าเป็นในห้างแล้วล่ะก็เล็งวันที่ให้ดี ๆ ว่ามันจะ sale วันไหนก็ค่อยไปลุยวันนั้น...ใครมีหนุ่มไปกะหนุ่มใครมีสาวไปกะสาวแต่อย่าเผลอใจไปกะขา shopping ด้วยกันล่ะเพราะเดี๋ยวจะฉุดไม่อยู่  สาวๆหลาย  ๆ คนคงมีประสบการณ์แล้วล่ะว่าทำไมเวลาไป shopping กะหนุ่ม ๆ แล้วมันไม่เคยได้ดั่งใจ  ถามอะไรไปก็เดินหนี  ให้เลือกอะไรก็เหมือนไม่ได้ตั้งใจเลือก...เขาคนนั้นแหละที่ควรพาไป shopping ด้วยอย่างยิ่ง  แล้วอย่าไปบ้าพลังมากของ brandname เดี๋ยวนี้แทบจะไม่มีใครใช้แล้ว Trend บ้านเราเปลี่ยนทุก ๆ 3 เดือน  วันก่อนเพื่อนที่ทำเสื้อผ้าขายที่ JJ บ่นให้ฟังจนหูเปียกว่าเดี๋ยวนี้ขายของยาก...ของทำออกมาเยอะ  แข่งกันเองจะตั้งราคาสูงก็ไม่ได้เดี๋ยวไม่มีใครซื้อ  แค่เสื้อยืดตัวละ 250  นี่ก็แทบจะไม่มีใครเดินเข้ามาดูในร้านแล้ว  ต้องติดป้าย Sale 100 ทั้งร้าน แบบนี้ตะหากคนถึงจะรุมทึ้งของกันยังกะแจกฟรี...เอาแล้วไงล่ะเสียงผู้ผลิตส่งผ่านมายังผู้บริโภคปากโป้งอย่างเรา  เดี๋ยวนี้ของกิ๊บเก๋ design เจ๋ง ๆ ...หาได้ตามตลาดนัดมีถมถืดไป...ใครที่บ้าพลังติดยี่ห้อ..อนุญาตให้ทั้งเนื้อทั้งตัวแพงสักชิ้นก็ยังพอทน  จะรองเท้าหรือนาฬิกาก็เอาสักอย่างยุคนี้ Street Ware กำลังมา...เป็นบุญคุ้มหัวนักแต่งตัวทั้งหลายที่ไม่ต้องไปแห่ซื้อของ Brandname แบบเมื่อก่อน 

สำหรับใคร ๆ ที่บ้าพลังซื้อ CD หรือDVDแล้วล่ะก็...เชิญที่ Fortune ชั้น 3 เลือกได้ตามใจแผ่นก๊อบแผ่นผี....เดี๋ยวนี้คุณธรรมมักสวนทางกับเงินในกระเป๋าของดีมีลิขสิทธิ์มันจะขายไม่ได้ก็เพราะคนอย่างเรานี่แหละ....ช่วยชาติแต่ไม่ช่วยเงินในกระเป๋า...หยุดคิดสักครู่แล้วจะได้คำตอบว่า “ไม่เป็นไร...ฉันไม่ใช่คนดีขนาดนั้น...” แล้วก็ซื้อซะ ส่วนเพลงไปหา load ฟรี ๆ ได้ตาม internet อย่างwww.limewire.com  เพลงไหนหาไม่เจอไปหาได้ในนั้น  แถมเดี๋ยวนี้ internet มีประโยชน์อยากอ่านอะไรอยากดูอะไร...แหกตาดูได้ไม่ต้องถ่อออกบ้านไปเสียตังค์    

ใครจะออกไปไหนหัดวางแผนซะก่อนว่าเดินทางไปทิศไหนมันคุ้มกันรึเปล่าหัดเดินทางด้วย Public Transport ซะบ้าง  รวดเร็วประหยัดพลังงานดีแท้  ใครที่มีรถส่วนตัวจะมองเห็นจุดคุ้มทุนยากสักหน่อย  แต่อย่างฉันไม่มีรถส่วนตัว...จะไปไหนที  การวางแผนการเดินทางนั้นมีประโยชน์จริง ๆ  ถ้าไม่ใช่การเดินทางเพื่อธุระล่ะก็  อย่าเอาใจอยากเป็นที่ตั้งให้เอาสถานที่ที่จะไปเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางจะดีที่สุด

คนเรามักหมดไปกับการกินโดยไม่รู้ตัว  ฉันคนหนึ่งล่ะที่ยอมจำนนจริง ๆ กะเรื่องกินที่ห้ามใจไม่ค่อยจะได้....อย่างที่ฉันเคยบอกไปแล้วว่าว่าฉันจะจดทุกอย่างที่กินเข้าไปว่าอร่อยคุ่มค่าสารอาหารและเงินในกระเป๋ารึเปล่า    บางครั้งฉันเลือกซื้อผลไม้หรือขนมที่หั่นเป็นชิ้น ๆ เพื่อแบ่งให้คนโน้นคนนี้ทานได้หลาย ๆ คน มันทำให้ไม่รู้สึกผิดว่าการประหยัดต้องรัดเข็มขัดไปเสียทุกอย่าง  อย่างน้อยการรัดเข็มขัดก็ทำให้เราได้รู้จักการ Give&Take ไม่ใช่เรื่องของคำว่า “งก” หรอกนะจ๊ะ  เข้าสู่ยุครัดเข็มขัดเช่นนี้  สงสัยว่าสาว ๆ คงต้องหันมาหัดทำอาหารทานเองซะบ้างแล้วล่ะ  ไม่ต้องเปรียบเทียบอะไรมากก็เห็นอยู่ชัด ๆ แล้วว่าทำทานเองประหยัดกว่าเป็นไหน ๆ ว่าแต่รสชาติจะเป็นยังไงก็ต้องลองทำกันดู...อย่างฉันเป็นพวกทำอาหารไม่เป็นยังหาทางออกไม่ได้ซักทีว่าจะเริ่มต้นจากอะไรดี  ตอนนี้พยายามหาน้ำพริกมาแล้วเอาผักมานึ่งใน Microwave  ก็เป็นรสชาติแบบบ้าน ๆ เบา ๆ ดีเหมือนกัน   นอกจากอุ่นและต้มแล้ว...ชาตินี้ฉันต้องหาให้ได้ว่าMicrowave ทำอะไรได้อีกบ้าง....

เมื่อก่อนฉันกับเพื่อน ๆ เคยเล่นเกมส์เหมือนรายการTV ของญี่ปุ่นรายการหนึ่งชื่อ “ชีวิตสุดประหยัด” ที่กำหนดให้ดำรงชีวิต 1 เดือนด้วยเงิน 8,000 บาท  เล่นแล้วสนุกชะมัด  ประหยัด  เงินเหลือ  แถมผอมอีกตะหาก  ใครอยากขุดเกมส์นี้ขึ้นมาเล่นอีกก็ดีเหมือนกันนะ...แต่ต้องเล่นหลายๆ คนแล้วก็เขียนลงบัญชีไว้ว่าไปทำอะไรมา

ปีใหม่ที่ผ่านมาตั้งใจหนักแน่นไว้ว่าจะปรับเปลี่ยนพฤติกรรมในการเสพอาหารโดยเลือกเสพเฉพาะสิ่งที่เป็นประโยชน์กับร่างกายและงดเนื้อสัตว์ทุกประการ(เพราะร่างกายฉันมีก้อนเนื้อประหลาดที่เข้าคิวผ่าตัวอยู่เรื่อย ๆ )ด้วยเหตุนี้ฉันจึงอยากปรับเปลี่ยนวิธีการทานอาหารของฉันด้วยการงดเนื้อสัตว์แบบค่อยเป็นค่อยไป...

ฉันเริ่มต้นด้วยการจดทุกสิ่งที่ทานไปในแต่ละวันแต่ละมื้อ  นอกจากมันจะช่วยให้เรามองเห็นว่าเราทานอะไรเข้าไปบ้างในแต่แล้ว  มันยังทำให้เรามองเห็นว่า  วันหนึ่ง ๆ เราจ่ายเงินไปกันเรื่องการกินอาหารแบบสมน้ำสมเนื้อไหม... ระหว่างบุฟเฟ่เนื้อย่างเกรด A ของร้านอากิโยชิในราคาเหมาจ่าย 400 บาทกับคะน้าน้ำมันหอยร้านบุญตงเกียรติที่ซอยทองหล่อจานละ 80 บาท...ฉันเป็นคนที่เลือกทาน...  “เลือก” ที่ว่า...หมายถึงเลือกร้านที่อร่อย...เพราะฉันไม่ใช่คนที่ทำอาหารทานเอง  เมื่อทุกอย่างยืนอยู่บนพื้นฐานของความอร่อย  แน่นอนว่าอาหารการกินบางมื้อของฉันมันก็จะมีราคาแพงกว่าปกติ  และบางมื้อก็อาจจะเป็นราคาตลาดนัด...ของอร่อย ๆ บางอย่างไม่จำเป็นต้องมีราคาแพงเสมอไปแต่ของที่มีคุณภาพดี...นั้นมีราคาแน่นอน...

กลับมาที่เรื่องการ record ทุกสิ่งที่ทานไป...ฉันไม่รู้ว่าคนอื่นจะรู้สึกไหมเมื่อกลับมาอ่านทบทวนและแยกประเภทสารอาหารที่ทานเข้าไป...มันน่ากลัวจริง ๆ แค่คิดถึงน้ำหนักของสิ่งที่ทานเข้าไปในแต่ละมื้อกับที่ถ่ายออกมาในแต่ละครั้ง  จะเห็นถึงส่วนต่างของน้ำหนักเป็นกิโลกรัม  อย่างน้อย ๆ ฉันก็ไม่เชื่อว่าสิ่งที่ตกค้างอยู่ในตัวเราทั้งหมดคือสารอาหาร  ทั้งนี้ทั้งนั้น  ถ้ามันต้องมีอะไรค้างอยู่ในลำไส้หรือในกระแสเลือดแล้ว...ฉันขอให้เป็นสิ่งที่อันตรายน้อยที่สุด  เท่านั้นเองในคิดได้อย่างนั้นฉันจึงขอเลือกทานแบบสมดุลซะหน่อยละกัน

“สมดุลย์” ที่ว่า  ฉันมองแค่ว่าถ้าวันนี้ทานอะไรที่ทรมานร่างกายมากไปไหม เช่นมื้อเช้าทานนมกะกล้วย  กลางวันทานข้าวไข่เจียว  ตกเย็นทานก๋วยเตี๋ยวเนื้อ...เมนูประจำวันนี้ฉันมองว่า...ร่างกายทำงานหนักเกินไปสำหรับการย่อยอาหารประเภทเนื้อและแป้ง.... กลับบ้านฉันต้องทาน Anti-Oxidant เพื่อช่วยในการขับของเสียที่ตกค้างจากการเผาผลาญของร่างกาย และวันต่อมาฉันก็ทานอาหารประเภทย่อยง่ายขึ้นและหลีกเลี่ยงแป้งในมื้ออาหารหลังเวลา 3 ทุ่ม

สาร “Anti-Oxidant” คืออะไร ? มองภาพแบบง่าย ๆก็คือ  เหมือนเราเผากิ่งไม้สิ่งที่หลงเหลืออยู่คือเศษเถ้าถ่าน  ซึ่งถ้าเทียบกับร่างกายก็คือเมื่อทานอาหารเข้าไปร่างกายก็จะทำการเผาผลาญอาหารเหล่านั้น  และสิ่งที่เหลืออยู่คือสารก่อมะเร็ง  การทาน Anti-Oxidant คือการส่งตัวทำลายสารก่อมะเร็งเข้าไปทำให้ภายในร่างกายของเราสะอาดขึ้นนั่นเอง  เมื่อระบบต่าง ๆ สะอาดการทำงานของร่างกายก็จะเป็นไปได้โดยราบรื่น...ทุกอย่างจะส่งผลสู่ภายนอก...ไม่ต้องแปลกใจที่ทำไมคนที่เที่ยวดึก  ดื่มหนักและสูบบุหรี่  จะดูร่างกายทรุดโทรมกว่าคนที่เลือกทานอาหารแบบชีวจิต  วันนี้ฉันอยากแนะนำเมนูสุภาพแบบง่าย ๆ ที่ฉันใช้ทานเป็นมื้อแรกของทุกวัน  เพื่อระบบขับถ่ายที่ดีเพื่อสุขภาพที่ดีในทุก วัน

เมนูแรก : โยเกิร์ตสุขภาพ

เมนูนี้...ฉันเจอมาแบบลักไก่สุด ๆ เมื่อฉันไปแอบยืนอ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่วางอยู่ในช่อง Best Saller จำชื่อไม่ได้  และหน้าตาเป็นวิชาการมากกวาดตามองอย่างรวดเร็วพบว่าคนอย่างฉันอ่านแล้วคงไม่เข้าใจแน่ ๆ

แล้วตาก็ไปจอดอยู่ที่เมนูหนึ่ง...เค้าบอกว่าตื่นเช้ามาก่อนทานอะไรก็ตามควรดื่มเครื่องดื่มสักอย่างเพื่อสุขภาพและให้ง่ายต่อการย่อยงดอาหารประเภทที่ต้องเคี้ยว  “โยเกิร์ตเพื่อสุขภาพ”  จะช่วยชะล้างของเสียที่ตกค้างอยู่ในลำไส้ใหญ่  ทำให้มีระบบขับถ่ายที่ดีและสดชื่นแบบสุด ๆ ฉันมีส่วนผสมในอัตราส่วนที่พอดีกับ 1 แก้วเตี้ย ๆ พออิ่มท้องไป 2-3 ชม.  ดังนี้

- โยเกิร์ต                 ครึ่งถ้วย

- มะนาว                                 1 ลูก

- นมสดรสจืด         1 แก้ว

- น้ำผึ้ง                    2 ช้อนชา(หรือแล้วแต่ชอบ)

วิธีทำ : บีบมะนาว 1 ลูกใส่โยเกิร์ตครึ่งถ้วย คน ๆ ๆ ให้เข้ากันทิ้งไว้ประมาณ 10 นาที(นั่นหมายถึงว่าตื่นขึ้นมาแล้วทำไว้เลยแล้วก็หนีไปอาบน้ำได้สบาย ๆ )มะนาวจะทำปฏิกิริยากับแบคทีเรียที่มีอยู่ในนมโยเกิร์ต  โดยการกระตุ้นให้มันฟื้นคืนชีพจากการหลับใหล  และเพิ่มจำนวนประชากรแบคทีเรียในแก้วให้มากขึ้นเพราะเปรี้ยวเจอเปรี้ยวก็เปรี้ยวซ่าไปกันใหญ่  อาบน้ำเสร็จกลับมาก็เติมนมไปให้พอดีแก้วที่เตรียมไว้  ส่วนน้ำผึ้งพอใจเท่าไหร่ก็ใส่ไปให้อร่อยเหาะ  แต่ขอแนะนำแค่ 2-3 ช้อนชา  เพราะว่ารสชาติจะบาดคอเกิน...คน ๆ ๆ ๆให้เข้ากันสีจะออกครีมนวล ๆ ได้ที่แล้วซด...สดชื่นสุดจะบรรยาย

ประโยชน์คือช่วยชะล้างของเสียที่ตกค้างในสำใส้ที่นอนแน่นิ่งมาทั้งคืน...เมนูนี้แนะนำให้ทานตอนหลังจากตื่นนอนก่อนทานอะไร  เพราะมันจะทำให้ระบบขับถ่ายดีนักแลและเพิ่มแบคทีเรียชนิดดีให้กันลำไส้  อะไรเขามาก็สู้ไม่ถอย  แถมเจ้าโยเกิร์ตนี้มีประโยชน์เหลือคณา  เวลาสาว ๆ อารมณ์หงุดหงิดจากช่วงใกล้มีรอบเดือน  เค้าบอกกันว่าทานโยเกิร์ตแล้วจะช่วยได้  ฉันไม่รู้หรอกว่าเพราะอะไร  เค้าเขียนไว้แต่ไม่ได้จำ...ฉันลองทำดู  ทานเมนูนี้ทุกเช้า เออช่วยได้แฮะ...

ฉันเริ่มทานเมนูนี้มาตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว...มีโอกาสไปเจอเมนูนี้เป็นสูตรอาหารสุขภาพบนกระดานในวัดไทยที่นิวซีแลนด์...อื้ม..ของเค้าดีจริง ๆ แฮะถึงได้บินไปแปะอยู่บนกระดานถึงที่โน้น  เค้าบอกว่าทานเช้า ๆ จะดี  แต่ถ้ายิ่งบ่าย ๆ ทานเข้าไปจะยิ่งทำให้อ้วน  ไม่รู้เพราะอะไร...ฉันก็หูเบาเชื่อเขาซะด้วยสิ

ใครๆ ต่างก็รู้จักคำนี้ผ่านความบังเอิญที่ได้รู้จักใครสักคนหนึ่งที่รู้จักกับคนใกล้ตัว  ส่วนมากที่ฉันเจอมันจะเป็นเรื่องเพื่อนของฉันรู้จักกับเพื่อนของฉันอีกคนหนึ่ง   มันทำให้อดรีนาลีนทำงานทุกครั้งที่ได้เจอกับความรู้สึกนั้น  แต่เมื่อ 8 ปีที่แล้วฉันตื่นเต้นกันโลกแสนกลมใบนี้มากกว่าครั้งอื่น ๆ และไม่มีครั้งไหนตื่นเต้นฝังใจได้เท่านี้มาก่อน...มันเป็นเรื่องโลกกลม ๆ ของหนุ่มสาวคู่หนึ่ง...ที่ฉันเองแทบจะไม่เชื่อในสิ่งทีได้ยิน

ทุกครั้งที่เราเก็บกวาดทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่  เวลาของครอบครัวฉันจะต้องมาหยุดลงที่อัลบัมรูปเก่า ๆ สมัยพี่พ่อยังเปรี้ยวแซ่บและแม่ยังเปิ๊ดสะก๊าดสุด ๆ ทำให้ฉันมองเห็นภาพผู้ชายสุดเฮี้ยวที่ควบมอร์เตอร์ไซค์ไอ้มดแดงคันเก่งซิ่งไปทางโน้นทีทางนี้ที  และภาพของลูกสาวผู้พันเนื้อหอมที่ใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนประจำฝั่งพระนคร  แม่ของฉันในวันนั้นสวยซิ่งซ่ากว่าฉันในวันนี้หลายเท่าชนิดที่ว่าฉันยอมยกธงขาวให้แม่วิ่งซิ่งแซงไปได้สบาย ๆ เลย

มันเป็นเรื่องราวของเมื่อ 40 ปีที่แล้ว  ตอนที่พ่อของฉันยังไม่ใช่พระเอกของเรื่อง    ฟ้าประทานความเก๋เสียงหวานมาให้แม่(ที่หาไม่ได้ในฉันแม้แต่น้อย)  ไม่ใช่เรื่องแปลกที่แม่จะเป็นที่หมายปองของหนุ่มน้อยใหญ่เพราะเสียงหวาน ๆ    ช่างเหมาะเจาะที่แม่เลือกทำงานที่ชุมสายโทรศัพท์แพร่  ซึ่งในตอนนั้นการที่จะต้องโทร.ทางไกลข้ามจังหวัดจะต้องมาเข้าคิวโทร.กันที่ชุมสายโทรศัพท์  โดยจะมีพนักงานเสียงหวาน  ๆ เป็นคนเสียบสายต่อเชื่อมสัญญาณไปยังปลายทาง ซึ่งแน่นอน  ตำแหน่งนั้นก็ตกเป็นของแม่ฉัน

“ต่อสายไปอุตรดิตถ์ครับ”ชายหนุ่มคมเข้มรูปร่างสูงใหญ่ผิวสีดำแดงบอกกับพนักงาน Operator  เขาเป็นลูกค้าประจำของที่นี่เนื่องจากอาชีพรับราชการกระทรวงเกษตรของเขาทำให้ต้องมีการติดต่อข้ามจังหวัดอยู่เนือง ๆ  จนกระทั้งวันหนึ่งเค้าถามว่า  “ทำไมคุณต่อสายให้ผมช้าจังนะ ? ” พนักงาน Operator ได้แต่ยิ้ม...แล้วค่อย ๆ ต่อสายให้ชายหนุ่มเหมือนไม่ได้ยินอะไร... 

เรื่องสวยงามเช่นนี้เกิดขึ้นนานเท่าไหร่ฉันไม่เคยถามแม่    แม่ได้แต่บอกฉันว่าชายหนุ่มคนนั้นเดินทางบ่อยไม่ค่อยได้เจอกัน   ทุกครั้งที่เขาเดินทางกลับมาถึงบ้าน  เขาจะส่งโทรเลขมาหาแม่ฉันเป็นคำพูดสั้น ๆ ที่เขียนว่า  “เชนคำแบ๊ก”   ฉันมองว่านั่นคงมีความหมายมากกว่าการที่บอกเพียงแค่ว่าเขากลับมาแล้ว...    

มันเป็นเรื่องราวน่ารัก ๆ ที่ได้ยินเมื่อไหร่ก็ยิ้มทุกครั้ง  ยิ่งพอได้ดูรูปเก่า ๆ แล้วเห็นแม่อยู่หน้าเครื่องมือที่ใช้ต่อโทรศัพท์ทางไกล  ฉันก็อดที่จะนึกถึงภาพชายหนุ่มกับพนักงาน Operator ไม่ได้  ช่วงเวลาหอมหวานสั้น ๆ นั้นยังอยู่ในความทรงจำของแม่ฉันตลอดมา  ภาพสวยงามเหล่านั้นถูกเล่าผ่านเสียงหวาน  ๆและรอยยิ้มของแม่  ที่ฉันนึกย้อนไปกี่ที ๆ ก็เห็นแม่ยิ้มแบบมีความสุขทุกครั้งที่เล่า

เมื่อ 8 ปีที่แล้ว   จุดเริ่มต้นของเรื่องราวน่ารัก ๆ บนโลกกลม ๆ ใบนี้ของชายหนุ่มและสาว Operator ก็ถูกทำให้มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง  เมื่อฉันยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้แม่ดูแล้วถามแม่ว่า “สวยไหมแม่  นิ่มทำเอง”  ฉันส่งสูจิบัตรงานขยับปีก “รัก”ให้แม่ดู    กิจกรรมใหญ่ประจำปีที่ชาวสื่อสารมวลชน มช. ทุกคนมีส่วนร่วม  แม่พลิกกระดาษสีชมพูแผ่นนั้นไปมา  ฉันไม่คิดที่จะอธิบายว่าใครเป็นใครให้มาฟังเพราะว่าในกระดาษแผ่นนั้นมีแต่ชื่อและนามสกุลจริงของเพื่อน ๆ เต็มไปหมด  ฉันได้แต่พยายามหาชื่อของตัวเองให้แม่ดูด้วยความตื่นเต้นเพราะนั่นคือการตีพิมพ์ชื่อของฉันครั้งแรก   แม่กวาดสายตามองไปทั่ว  เพื่อให้สมกับความตื่นเต้นของลูกสาว เหนือชื่อฝ่าย ศิลปกรรมที่มีชื่อของฉันเป็นรายชื่อของทีม Back Stageแล้วแม่ก็หยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่งแล้วพูดเบา ๆ  ว่า “คะนองเดชาชาติ...ลูกสาวคุณเกรียงไกรเหรอเนี่ย....”  และวินาทีนั้นเอง  ฉันก็คิดถึงหน้าลูกสาวคุณเกรียงไกรขึ้นมาแล้วก็คิดในใจว่า “ไอ่ทราย...พ่อแกกะแม่ฉัน...ไปรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่”

ฉันไม่รู้หรอกว่าพ่อของทรายฉันชื่อคุณเกรียงไกรรึเปล่า  ฉันพยายามอธิบายว่าพ่อของทรายทำงานอะไรฉันพยายามปะติดปะต่อเรื่องอย่างตื่นเต้น  ฉันแทบอดใจไม่ไหวอยากเล่าให้เพื่อนทรายฟังตั้งแต่วินาทีนั้น  แต่ทว่านั่นคือช่วงเวลาปิดเทอม 1 และอุปกรณ์สื่อสารยอดนิยมในยุคนั้นคือเพจเจอร์   เวลาใน 8 ปีที่แล้วมันเดินช้ากว่าในวันนี้มาก...แต่ฉันก็อดใจรอเวลาเปิดเทอม 2 พาตัวเองกลับไปถึงเชียงใหม่  พรั่งพรูเล่าเรื่องโลกกลม ๆ ของข้าราชการหนุ่มกระทรวงเกษตรและสาว Operator ให้ทรายฟัง  นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา  เรื่องน่ารัก ๆ นี้ก็ทำให้ฉันมักนึกตลก ๆ อยู่เรื่อยว่า  ถ้าวันนั้นพ่อทรายกะแม่ฉันเกิดรักกันขึ้นมาจริง ๆ แล้วในวันนี้จะมีทรายกะนิ่มไหมหนอ  หรือว่า...คุณนายจี๊ดแม่ทรายเป็นมือที่ 3 ทำให้ทั้ง 2 ต้องแยกทางกัน  หรือว่า  แม่ฉันเป็นกิ๊กกะคุณเกรียงไกรหว่า....ไม่รู้แฮะ  ฉันปล่อยให้เรื่องราวมันลอยอยู่ในอากาศ  และมีไว้ยิ้มทุกครั้งที่คิดถึง...จริงไหมทราย

ฉันวิ่งตามกระแสเพื่อไปดูหนังเรื่องหนึ่งที่ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าน่าสนใจ  และไม่แปลกใจเมื่อเห็นว่าได้รางวัล Best Director ที่เมือง Cann    ฉันขอข้ามการพูดถึงตัวหนังเรื่องนี้ว่ามันเสียดแทงสังคมหรือว่ามันสมแล้วกันการได้รับรางวัลใหญ่มากแค่ไหน  ฉันได้มุมมองเล็ก ๆ จากหนังเรื่องนี้เล็กจนไม่รู้ว่าจะใครจะมองเห็นเหมือนฉันไหม

ส่วนหนึ่งของหนังได้เล่าถึงคู่สามีภรรยาชาวอเมริกันคู่หนึ่งที่พากันไปเที่ยวโมนาโค ขณะที่ภรรยากำลังหลับอยู่บนรถที่พาเธอเดินทางข้ามเมือง  โชคชะตาก็เล่นตลกกับเธอเมื่อกระสุนปืนนัดหนึ่งวิ่งแหวกอากาศฝังเข้าหัวไหล่ซ้ายของเธออย่างจังโดยที่หาต้นตอกระสุนไม่เจอ ....ถามว่าถ้าเป็นฉัน...วินาทีนั้นจะทำอย่างไร ?

ฉันบอกกับตัวเองทุกครั้งเมื่อเจอเหตุการณ์ที่อยู่เหนือการคาดเดาโดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้ามันเกิดขึ้นระหว่างการเดินทางในต่างประเทศ  ว่าชีวิตฉันไม่ได้ถูกขีดเส้นมาให้ต้องจบลงแบบนี้...ฉันจะตายที่นี่ไม่ได้    ฉันคิดเสมอว่าถ้าเกิดเหตุด่วนเหตุร้ายถึงชีวิตขึ้นมาฉันจะคิดได้ไหมว่าต้องโทร.ไปที่สถานทูตไทยในประเทศนั้น ๆ ว่าแต่เบอร์โทร.คือเบอร์อะไรคนอย่างฉันจะจำได้ไหม(ซึ่งปกติแล้วฉันจะจำเบอร์โทร.อะไรไม่ค่อยได้  ฉันจำได้แต่เบอร์ออฟฟิศ  บ้านกรุงเทพฯ  บ้านที่เหนือ  และเบอร์มือถือแม่)  ฉันเคยถามตัวเองว่าถ้ากดเบอร์ +662191  หรือกด +66191 มันจะติดที่ 191 ที่บ้านเราไหม  ฉันยังไม่เคยลอง...ในแต่ละประเทศจะมีสาย Hot line ของประเทศนั้น ๆ ฉันจำได้ประเทศเดียวคือ Australia นั่นคือ 1111 ส่วนเมืองไทยมีหมายเลข  Hot line เยอะมากจนจำไม่ได้  แล้วถ้าอยู่ในที่ ๆ ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ล่ะ  จะทำยังไง   ใคร ๆ มักจะบอกฉันว่า  ถ้าหากหลงป่าอย่าเดินไปจากจุดเดิมเพราะจะทำให้หลงยิ่งขึ้นและหาทางกลับไม่เจอ  แต่ถามหน่อยว่าใครจะมั่นใจว่าจุดที่ยืนอยู่นั้นง่ายต่อการค้นหา และเราต้องรออีกนานเท่าไหร่  ไม่มีเหตุผลอันใดที่ทำให้ต้องยืนรอชะโชคชะตาอยู่ตรงจุดเดิม...เพราะใคร ๆ มักคิดว่า  ทำอะไรบ้างยังดีกว่าไม่ทำ...พวกเขาคิดถูกกันแล้วเหรอในสถานการณ์นั้น...

ในประเทศที่สามารถสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษได้นั้นไม่ใช่เรื่องยาก  แต่ในประเทศที่ไม่พูดภาษาอังกฤษล่ะ  การสื่อสารนั้นเข้าใจลำบากยิ่งนัก  ที่เวียดนาม  ฉันพยายามอธิบายแม่ค้าเพื่อต้องการซื้ออาหารชนิดหนึ่งในถังสังกะสีที่เธอกำลังหิ้วไปมาอยู่หน้าตลาดกลางเมืองโฮจิมินข้างในมีผักยัดใส้ชุบแป้งทองสารพัดชนิด  สิ่งที่ฉันต้องการคือผักทุกชนิดอย่างละ 1 ชิ้น  ราดน้ำซอสเยอะ ๆ และราคาเท่าไหร่   ฉันใช้วิธีการพื้นที่ใช้อยู่ตลอดคือ Body Language ชี้ ๆ  ๆแล้วก็ชี้....ส่วนชิ้นละกี่บาทนั้นยากนัก หากใครเคยถือเงินเวียดนามจะรู้ว่ามีแบงค์แสนดองนับเลขศูนย์จนตาลาย  แบงค์มีทั้งรุ่งเก่ารุ่นใหม่  ใหญ่เล็กสารพัดขนาด  ทั้งที่เป็นกระดาษสุดเปื่อยและพลาสติกเหมือนแบงค์ 50 บาทบ้านเรา  การสื่อสารเหมือนการวัดดวง...ฉันคลี่แบงค์ที่มีอยู่ในมือเป็นแพแล้วแม่ค้าคนขายหยิบเอาเองว่ากี่บาท  งานนั้นฉันได้ความจริงใจจากคนแปลกหน้าเพราะคนที่หน้าตลาดต่างพากันช่วยฉันนับเงินทอนและผักทอดในกระทงใบตองแห้งว่าถูกต้องครบถ้วนไหม  ไม่ต่างจากจีนที่สาหัสกว่าเวียดนาม  เพราะว่าประเทศนั้นไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษและถ้าหากเดินทางไปแบบไม่มีใครสามารถพูดภาษาจีนได้   ฉันก็คิดไม่ออกว่าเรื่องมันจะจบลงได้อย่างไร   ฉันมีโอกาสเดินทางไปเซี่ยงไฮ้  มหานครแห่งธุรกิจ  ฉันโชคดีที่เดินทางไปพร้อม ๆ กับอีกคนที่พูดภาษาจีนกลางได้   ได้อย่างที่ว่าคือได้น้อยมาก ๆ  งานนนั้น Body Language ก็แทบจะไม่มีประโยคแล้วยิ่งถ้าหากออกเสียงไม่ถูกต้อง  ก็อย่าหวังว่าจะได้ในสิ่งที่อยากได้...มันยากจริง ๆ   แค่ฉันจะขอน้ำแข็งเติมในโค๊กอธิบายจนฉันต้องยอมแพ้และกินโค๊กอุ่น ๆ บาดคอไปตามประสา...

ที่ผ่านมามันแค่เรื่องการกินอยู่และใช้ชีวิต  ฉันแอบนึกเล่น ๆ ว่าถ้าไปประสบเหตุการณ์เสี่ยงสุดเสียวสันหลังขึ้นมาล่ะ  ฉันจะทำยังไง...ไม่อะไรมากแค่เครื่องบินตกแล้วเราคือผู้รอดตาย  จิตใจฉันจะอดทนได้นานพอที่หน่วยกู้ชีพจะหาฉันเจอไหมและหากฉันบาดเจ็บฉันจะสามารถทนพิษบาดแผลได้ไหมจนถึงมือหมอได้ไหม

ฉันอยากกลับไปตอบคำถามในย่อหน้าที่ 2 ว่า  ถ้าวินาทีแห่งการตัดสินใจนั้นฉันจะทำอย่างไร  ฉันจะเลือกทำอย่างที่บทในหนังเค้าว่าไหม  ฉันจะดูแลคนที่ฉันรักและให้กำลังใจเค้าจนมีคนมาช่วยได้ไหม   มันคงเป็นช่วงเวลาสำคัญสั้น ๆ ที่เป็นรอยต่อระหว่างเส้นบาง ๆ ที่เรียกว่าความเป็นและความตาย  ต่อให้มั่นใจมากแค่ไหนในวินาทีที่เผชิญกับช่วงเวลาเลวร้ายนั้นอยู่    ใครล่ะจะบอกเราได้ว่าเราได้เลือกสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว....

วันคืนผ่านไป…การรอคอยยังคงทำหน้าที่ของมัน   

ยากที่จะบอกว่าไม่เคยคาดหวังอะไรจากการรอคอย   

มันมีทั้งความหอมหวานและความเจ็บปวด  

อยู่ที่ว่าเราจะคาดหวังกับสิ่งที่รอคอยมากเพียงไร    

คนเรามักสร้างจินตนาการจากความรู้สึกในสิ่งที่สัมผัสได้และอยากให้มันไปเป็นอย่างที่ใจฝัน 

ไม่แปลกใจนักที่บางทีมักจะเจอความผิดหวังจากการรอคอยบ้าง

มนุษย์ช่างใจร้ายที่โยนความผิดให้กับโชคชะตาอยู่บ่อย ๆ  

แต่จะมีสักกี่คนที่บอกกันตัวเองว่านั่นไม่ใช่เพราะเกิดจากสิ่งที่เราคาดหวังหรอกหรือ  

วันนี้คุณมองสิ่งที่อยู่รอบ ๆ ตัวแล้วหาคำตอบกับตัวเองได้หรือยังว่า...

ความรู้สึกแสนสับสนเหล่านี้มันเกิดจากอะไร...ใช่คนอื่น  หรือว่าตัวเรากันแน่ 

วันนี้ตื่นเช้ามาฉันมีอาการปวดต้นคอ(เหมือนมีผีมาขี่คออยู่ตลอดเวลา)  ฉันรู้ว่าอาการแบบนี้จะนำพาไปสู่อาการปวดหัวข้างเดียว...โรคเก่าเจ้าประจำที่ชอบแวะมาทักทายอยู่เรื่อยๆ   วันนี้ดูจากตารางการทำงานแล้วค่อนข้างจะยุ่งโดยเฉพาะช่วงเย็นที่จะต้องมีประชุมเพื่อเตรียมการถ่ายทำ...สารพัดสรรพสิ่งที่ต้องรอการตกตะกอน  ฉันประชุมไปก็เริ่มปวดที่หัวคิ้วไป  ฉันรู้ว่ามันเกิดจากการใช้สายตามากเกินไป  ไม่รู้ทำไงดีเลยถอดแว่นตาออก  เผื่ออะไรจะดีขึ้นเพราะการมองผ่านเลนส์จะทำให้กล้ามเนื้อตาทำงานหนัก    แต่ทว่าบรรยากาศการประชุมมันเครียดและยาวนานไปเรื่อย ๆ ...ฉันไม่มีทีท่าว่าอะไรจะดีขึ้น  ได้แต่รวบรวมพละกำลังตั้งใจฟังสิ่งที่ทุกคนเปิดประเด็นออกมาและจำให้ได้ 

ฉันผ่านพ้นวินาทีวิกฤตินั้นมาได้  ตอนนี้ฉันนั่งคอแข็งอยู่ที่โต๊ะ  อาการปวดตาเริ่มแผ่ซ่านกระจายไปสู่การปวดหัวหนึบ ๆ ....ฉันเบื่ออาการแบบนี้มาก  มันกินเวลาและทำให้ฉันต้องทานยา  ซึ่งฉันไม่อยากทานเอาเสียเลย   มันทำให้ฉันมองภาพอะไรไม่ชัดและไม่ค่อยสนใจสิ่งรอบข้าง...ฉันชอบเอามือเย็น ๆ มาแนบที่ตามันรู้สึกเย็น ๆ และสบายอยู่พักนึงแต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมากนัก...

ฉันหัวเราะไม่ออกได้แต่ยิ้มให้คนโน้นคนนี้  หรือเป็นเพราะเจ้า retainer ที่ครอบฟันฉันอยู่หว่ามันปวดตึบ ๆ  ๆ ๆ ๆ ....ตายดีกว่า

เมื่อเพื่อนคนหนึ่งของฉันเข้ามาทิ้ง comment เปิดประเด็นลมเปลี่ยนฤดูเข้าหน้าร้อนไว้ว่ามีเสน่ห์ไม่แพ้กันกับลมช่วงปลายฝนต้นหนาว    เช้าวันนี้คงเป็นอีกวันหนึ่งที่ไม่ยากนักที่จะมองหาลมหน้าร้อนเพราะช่วงนี้อากาศกรุงเทพฯร้อนขึ้นทุกวัน ๆ  

หน้าต่างหลังห้องฉันหันรับทิศใต้  เช้า ๆ จึงหลบแดดได้สบาย ๆ และมีลมเปลี่ยนฤดูพัดผ่านอยู่ตลอด  วันนี้ก็เช่นกันแรงบัลดาลใจจากเพื่อน   ทำให้ฉันปิดแอร์แล้วเดินไปเปิดหน้าต่าง  ลมอ่อน ๆ พัดสวนเข้ามาเบา ๆ  ลมหน้าร้อนแบบนี้ทำให้ฉันนึกไปถึงภาพตอนที่เรียนชั้น ม.ปลาย  มันเป็นช่วงเวลาแห่งฤดูกาลสอบไล่ปิดเทอมใหญ่  ฉันมองเห็นตัวเองนั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นนนทรี  ดอกสีเหลืองน้ำตาลของเธอร่วงเต็มโต๊ะปนอยู่กับกองหนังสือและกระเป๋านักเรียน  โต๊ะม้าหินตัวที่ว่าตั้งอยู่ข้างหอประชุม  ซึ่งมีลมพัดเย็นตลอดเวลากลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกนนทรีหอมกระจายไปทั่ว  ฉันชอบไปนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบและรอเพื่อน ๆ อยู่แถวนั้นเป็นประจำ  ช่วงปิดเทอมฉันมาทำกิจกรรมที่โรงเรียนอยู่เรื่อย ๆ และโต๊ะม้าหินตัวนั้นก็ยังคงเป็นที่นัดหมายของฉันและเพื่อน ๆ  เสมอมา

พอเข้ามหาวิทยาลัยลมร้อนให้ความรู้สึกต่างไปจากตอนเรียนชั้นม.ปลาย   คงเป็นเพราะฉันเปลี่ยนสิ่งแวดล้อมใหม่   หลังห้องพักของฉันหันหน้ารับแนวเขาที่เหยียดยาวไปสุดตา  เมื่อเข้าหน้าร้อนก็จะเป็นช่วงที่ใบไม้ผลัดใบ  ตอนนี้หลังห้องของฉันเปลี่ยนเป็นโทนสีเหลืองน้ำตาลไปทั้งแนวเขา  แล้วค่อย ๆ ผลัดใบทิ้งเหลือแต่ต้นโกร๋น ๆ มันทำให้ฉันมองเห็นบางสิ่งแอบซ่อนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่เหล่านั้น  ฉันมองเห็น วัดป่าแดง  และชุมชนเล็ก ๆ ซ่อนตัวอยู่ใต้ร่มไม้บนเนินเขาเล็ก ๆ   บ่อยครั้งที่ฉันจะมองเห็นถุงใส่น้ำใบใหญ่มหึมาที่ห้องต่องแต่งมากับเฮลิคอปเตอร์ทหาร  เพื่อมาดับไฟป่าที่เกิดขึ้นเป็นหย่อม ๆ บินไปบินมาอยู่หลายรอบ  ฉันแอบคิดในใจว่าถ้ามีปลาติดมากับถุงน้ำนั่นก็ดีสิ  ชาวบ้านแถวนั้นจะได้มีปลาย่างกินกันฟรี ๆ

เมื่อมหาวิทยาลัยของฉันเข้าสู่ช่วงฤดูกาลแห่งการสอบไล่  เจ้าดอกทองกวาวสีแดงสดเบ่งดอกบานให้สัญญาณอยู่ปลายสนามบอลหน้ามอว่า  “เตรียมตัวอ่านหนังสือได้แล้ว”    กิ่งก้านของเธอถูกทอนจนแทบเหลือแต่ลำต้นซึ่งแทงขึ้นไปสูงลิบ   ดอกของมันขึ้นอยู่ปลายยอดชูดอกแข่งกับธงชาติทุก ๆ เช้าตอน 8 โมง  เวลาฉันผ่านไปแถวนั้นเจ้าสีแดงสดนั่นมักดึงสายตาฉันอยู่เรื่อย ๆ

ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม  ลมแห่งฤดูกาลทำหน้าที่ของมันได้ดีอย่างจับใจ   จริงอย่างที่เขาว่าช่วงเวลาของแต่ละฤดูกาลมันช่างมีเสน่ห์อยู่ในตัวของมันจริง ๆ

ฤดูกาลพึ่งก้าวผ่านช่วงเวลาดีที่สุดของปีไปได้ไม่นานลมหนาวหลงฤดูก็พัดมาอีกครั้ง  และก็ทำให้ฉันคิดถึงช่วงเวลาดี ๆ ขึ้นมาจับใจ   “ปลายฝนต้นหนาว” รอยต่อของฤดูกาลที่ทำให้ฉันหลงรัก ระยะเวลาสั้น ๆ แค่ 2 สัปดาห์ระหว่างปลายเดือนตุลาคม – ต้นเดือนพฤศจิกายน  ทุก ๆ ปีฉันต้องหาเรื่องเอาหน้าไปปะทะลมต้นฤดูหนาวที่ ๆ ฉันเคยฝังตัวอยู่ที่นั้นเป็นเวลา 4 ปีให้ได้...ไม่รู้ทำไม ? !!??

ฉันยังจำได้แม่นว่าพอสอบไล่เทอม 1 เสร็จ  ช่วงเวลาแห่งการเดินทางก็มาถึง  นศ.บางคนออกเดินทางค้นหาตัวเองจากช่วงเวลาสั้น ๆ ที่มี  บ้างก็รีบเดินทางกลับบ้านเพื่อนใช้เวลาช่วงปิดเทอมให้คุ้มค่า  แต่สำหรับฉัน...มันช่างเป็นความบังเอิญที่โชคดีที่สุดของฉัน...ห้อง 503 ธีรพรแมนชั้นหันหน้าห้องรับทิศตะวันออก    ไม่แปลกใจที่ลมเหนือจะพัดมาปะทะหน้าฉันได้ตลอดช่วงแห่งการเปลี่ยนผ่านของฤดูกาล  ฉันชอบที่นี่มากเพราะมีโครงสร้างที่โปรงและมีห้องพักแค่ฝั่งเดียว  ทำให้ฉันมีแดดยามเช้าไว้ตากผ้าห่มในหน้าหนาวที่ระเบียงทางเดินหน้าห้อง  และมีลมเย็น ๆ พัดมาพร้อมกลับกลิ่นฝนที่ระเบียงหลังห้อง 

ฉันมักจะยืนที่ระเบียงหลังห้องตอนเย็น ๆ มองออกไปจะเห็นเจดีย์องค์ทองต้องแดดวิบวับอยู่ปลายเมฆ ฤดูกาลผันเปลี่ยนใบไม้เขียมชอุ่มชุ่มฝนในหน้าฝน  และค่อย ๆ เปลี่ยนสีในช่วงปลายฝนต้นหนาวและค่อยผลัดใบทิ้งเหลือแต่กิ่งก้านในฤดูหนาว  ชั้นรู้ว่าช่วงเปลี่ยนสีของใบไม้ที่นี่ไม่ตื่นตาตื่นใจเท่าใบไม้เปลี่ยนสีที่เมืองนอก  แต่กลิ่นหอมของลมหนาวนี่สิ  ฉันบอกไม่ถูกเลยว่าหอมยังไง...คิดแล้วอดใจรอไม่ไหว...อยากให้ถึงปลายฝนต้นหนาวเร็ว ๆ จัง..

ขึ้นต้นมาอย่างนี้  ลองทายกันดูสักหน่อยไหมว่าคือชื่อของอะไร   คน...สาดดด....หรือสิ่งของ....ติ๊กต่อก...ติ๊กต่อก..ติ๊กต่อก....มะช่ายยยซักกะอย่างเพราะว่าเธอคือชื่อของต้นไม้จ้า....

จากชื่อแล้วแปลได้ง่าย ๆ ตามนั้นเลยว่า “ต้นหูแกะ”  ได้มาจากไหนน่ะเหรอ?  จากแผ่นดินแม่ที่มีประชากรหลักของประเทศเป็นแกะน้านแหละจ้า  แหะ ๆ ๆ  ก็ต้นมันไม่สูงอ่ะแถมยังพอดีกะกระป๋องคุกกี้....ก็เลยใส่ ๆ มา...กะว่างานนี้ถ้าโดนจับขังคุกขี้แกะแลกกะตราบาปก็ยอมล่ะ  (ให้มันจริงเหอะไอ่นิ่ม !!   ฮิ้วววว...)

ตอนนี้เจ้า “ต้นหูแกะ” ที่มีใบบาง ๆ  และมีขนนิ่ม ๆเล็กขึ้นอยู่เต็มใบเหมือนหูของแกะ  (อาจจะนึกภาพยาก  จริง ๆ แล้วฉันว่ามันเหมือนหูน้องแมวมากกว่าอีก...ฉันเลยตั้งชื่อให้ใหม่ว่า “ต้นหูแมว”) หลังจากที่เธอนอนแซ่วอยู่ในกระป๋องคุกกี้มา 1 วัน  แล้วก็จุ่มน้ำเล่นอยู่ที่บ้านฉันอีก 3 คืน ในที่สุดเธอก็ได้มาหยั่งรากจิ๋ว ๆ ลงในดิน(ที่ขอมาจากบ้านคนอื่นอีกที) และย้ายสำมะโนครัวพร้อมทั้งชุบตัวเปลี่ยนสัญชาติมาเป็นสมาชิกของบ้านทรายทองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 

 ครั้งแรกที่ฉันเจอเจ้าต้นหูแมวเนี่ย  เธอปลูกอยู่ในสวนหน้าบ้านของแม่สามีเพื่อนที่เมืองนอกโน้นแน่ะลักษณะต้นมันก็ไม่น่าสนใจเท่าไหรหรอกนะ...แต่พอชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ และลองสัมผัสดู....อุ๊แม่จ้าวดวงคะนอง....มันนิ่มมาก ๆ เหมือนหูของน้องแมว  เจ้าของบ้านบอกว่าชื่อ Lamb’s Ears  (แหม...ไม่ว่าจะชาติไหนก็ใจตรงกัน  เพราะว่าจับดูแล้วมันเหมือนกะหูอะไรซักอย่างจริง ๆนะ)  ยิ่งเค้าบอกว่าเวลาเข้าป่าไปแล้วปวดบุ๊ยบุ่ยเนี่ย  เวลาเสร็จกิจเค้ากะจะใช้ใบหูแมวเนี่ยเช็ดตุ๊ดล่ะ...แหมมันก็น่าอยู่หรอก  นิ่มหนาเป็นกระดาษขนาดนั้น  แต่ชั้นติดใจขนาดมันนี่ดิกว้างยาวไม่เกิน 2 ตารางนิ้ว....มันไม่เล็กไปเหรอน่ะ กะรูตุ๊ดฝรั่ง ??!!?

Love At Firt Sight  แต่ก็ยังเก็บไว้ในใจเพราะไม่รู้ว่าจะไปหาซื้อจากไหนและใจยังไม่ถึงพอที่จะเอากลับมาเมืองไทยโดยไม่ Declare ของที่สนามบิน  แถมยังไม่พอ...ลืมชื่อเธอไปอีกตะหาก ใกล้ ๆ วันกลับ  ได้มีโอกาสไปเดินเที่ยวสวนรุกชาติบ้านเค้า (เรียกซ๊า....จริง ๆ แล้วคือ Botanic Garden นี่เอง)  เจอเข้าจัง ๆ รีบถ่ายรูปต้นและชื่อไว้  ลองหัดอ่านดูเพื่อจะได้จำชื่อให้ได้แต่ทว่า...ออกเสียงยากมั่ก ๆ   Stachys  byzentina “Silver Carpet”  และนั่นก็ไม่สามารถซึมเข้าไปในสมองที่ลีบเล็กเท่าไข่ไก่ของฉันได้   ไม่เป็นไรมีรูปในกล้องแล้วไม่กลัว....พอถึงวันใกล้จะกลับ  รบเร้าเพื่อนให้พาไปที่ขายกล้าไม้ให้ได้...ไปถึงสมดังใจ...อธิบายกับเพื่อนเป็นวรรคเป็นเวร(ตอนนั้นจำชื่อต้นไม้ไม่ได้เลย  ทั้ง Lamb’s Ear หรือ Silver Carpet)…I’m looking for some plant that its leaf  look like  cat’s ears and it has little soft hair on.แม่ค้าฝรั่งหน้ามน ๆ ก็หาไปสิ....ทำท่าไม่แน่ใจว่ามีไหม  ฉันนึกขึ้นได้ก็เลยเอารูปให้ดู...โอ้ว...เจอจนได้แต่เธอโทรมเหลือเกิน  ฝรั่งหน้ามนแนะนำให้ไปดูอีกร้านใกล้ ๆกัน   เพื่อนรักบึ่งรถพาไปอีกร้าน    เหมือนทำกรรมร่วมชาติกันมาในที่สุดก็เจออยู่หลายกระถางเลือกต้นที่หน้าตาทรหดที่สุดมาได้ 1 กระถาง  (จ่ายเงินไปต้นละประมาณ 6$ = 150 บาท)  หน้าสราญหิ้วกลับมาบ้าน  ล้างรากแล้วก็เริ่มแผนการชั่วโดยไม่กลัวคุกขี้แกะที่ค้ำคออยู่

และในที่สุดเธอก็ผ่านด่านมาถึงเมืองไทยได้อย่างหวุดหวิด  ฉันแยกต้นหูแมวออกเป็น 3 กอเล็ก ๆ ตั้งชื่อเรียบร้อยว่า...พี่หญิงใหญ่,พจมานและพจนี(ซึ่งพจนีแอบมีชายน้อยใบง่อย ๆ เป็นติ่งเล็ก ๆ ที่ไม่รู้ว่าจะหมู่หรือจ่าติดมาด้วย)  วันเวลาผ่านไป 10 กว่าวันหลังจากที่ใช้ชีวิตอยู่ในรั้วบ้านทรายทอง    ใบเธอก็ทยอยเน่าตั้งแต่ลงดินวันละ 3-4 ใบ  จนเหลือแต่ยอด (จ๊ากกกก...)  ชั้นได้แต่ทำใจกล้าปลอบตัวเองไปว่ามันกำลังปรับตัวและได้แต่เล็มใบเน่าทิ้งไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็สังเกตเห็นว่ามียอดอ่อน ๆ ขนปุย ๆ แทงออกมาจากโคนต้น...ว๊าว...ดีใจ๊...ดีใจ   วันนี้ฉันเอาเธอวางหลบแดดไว้  แต่คิดว่าอีก 2-3 วันจะลองเอามาอาบแดดยามบ่ายดูซะหน่อยเพราะเธอชอบแดดแรงและน้ำไม่มาก...ดีใจจัง  อย่างนี้อยู่เมืองไทยได้ซำบายเร้ยยย    แล้วจะเอารูปมาลงให้ดูเรื่อย ๆนะจ๊ะ

เพื่อนฉันคนหนึ่งตะโกนผ่านตัวหนังสือทะลุผ่าน MSN มาว่า “จริงเหรอ  เข้ากะหน้าแกมาก ๆ” เพียงแค่ฉันบอกเค้าว่าฉันกำลังพยายามเปิดเวปไซต์หาไหมพรมยี่ห้อหนึ่งที่พึ่งซื้อกลับมาจากเมืองนอกแล้วคิดว่าต้องการเพิ่มเติมซัก 2-3 ก้อน  เพื่อเอามาถักเป็นปลอกหมอนอิงและผ้าพันคอ  นั้นไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันเคยเจอประโยคแบบนั้น ถึงแม้ว่าฉันป่าวประกาศกับใคร ๆ ว่า  “ฉันทำเป็น..จริง ๆ นะ...ฉันทำเป็น”    

เรื่องมันเริ่มขึ้นตั้งแต่ฉันตัดสินใจเดินเข้าไปเลือกไหมพรมในห้างหนึ่งที่เมืองนอก  ฉันรู้ว่าทุกคนต้องแปลกใจเพราะว่ามันช่างเป็นกิจกรรมที่ตรงกันข้ามกับบุคลิกของฉันแบบสุด ๆ คนที่ไปซื้อด้วยบอกว่า  ไม่ต้องเลือกหรอก  ซื้อไปหมดถุงนั่นแหละ (ถุงนึงมี 12 ก้อน)  เพราะยังไงหมดถุงนั่นก็ต้องได้ผ้าพันคอซักผืนแหละ  เผื่อไหมมันพันกันเป็นปมก็พอดี  12 ก้อนนั่นแหละได้แน่ ๆ ผ้าพันคอ 1 ผืน  แหม...อยากปีนขึ้นไปยืนบนกระบะที่เค้าวางไหมพรมแล้วกระโดดถีบยอดอกไอ้คนพูดเสียจริง ๆ  หนักไปกว่านั้นเมื่อน้องคนหนึ่งเดินมาคุยงานที่โต๊ะแล้วเห็นหน้าต่างของเวปไซต์ที่จั่วหัวว่า “How to Knit” เปิดหราอยู่...น้องบอกว่า “โหว...พี่นิ่มถักผ้าพันคอให้ผืนนึงด้วยนะ”   ดู๊...ดูมันพูดเข้า...อยากโดนเตะปากแตกซะละ....ฮึ่ม !

แต่ยังไงก็เหอะวันนี้สิ่งที่ฉันตั้งใจไว้ก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาล่ะ...เย้ ๆ ๆ ...ปลอกหมอนอิงขนฟูนุ่ม(ฉันแอบเอามากอดอยู่เรื่อย ๆ ตั้งแต่ยังทำไม่เสร็จอ่ะ  อยากหนุนเต็มทนละ)   ชั้นอยากเห็นมันเต็ม ๆ ตาเสียที ตอนถัก ๆ มันก็ขด ๆ อยู่ในไม้ไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้วมันกว้างยาวเท่าไหร่ ก็เทียบ ๆ เอาจากหมอนจริงที่มี  แต่สีสันเนี่ย...เข้ากับ Spring-Summer ทีเดียวเชียวล่ะ

อดใจรอแทบไม่ไหวกว่าจะถักปิดแนวสุดท้ายได้สำเร็จ  โอ้วโหววววว....อยากให้เพื่อน ๆ เห็นจริง ๆ ว่ะ ทำไมมันยาวเป็นเมตรหว่า ??!?!??  เอามาพันรอบหมอนได้ประมาณ 3 รอบครึ่งอ่ะ....กว้างประมาณ 10 นิ้ว...  เอ....??!!??!? ลองพันไปพันมา  พันมาพันไป....มันม๊ายยด๊ายอ่ะ...เพ่งพินิจอยู่เป็นนาน...ไม่ได้การละยาวแบบนี้แถวบ้านเรียกผ้าพันคอว่ะตกลงก็เลยได้ผ้าพันคอฟูนุ่มมา 1 ผืนแบบฟลุ๊ก ๆ  ดีใจได้ไม่นาน...นึกขึ้นมาได้ว่าจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีปลอกหมอนอิ่งอันใหม่ก่อนที่จะแขกมาพักที่ห้อง(ซึ่งก็เหลือเวลาอีกแค่ 2 วัน...จ๊ากกก!!)  หมอนอิงใบเก่าเนี่ยเน่าซ๊ะ....ถ้าปล่อยให้อวดโฉมแขกที่มาพักด้วยเนี่ย...ก็มีขายขี้หน้าหรือไม่ก็โดนล้อจนลูกแก่เป็นแน่ดีใจได้ไม่นาน  รีบคว้าไหมพรมใจใหม่ขึ้นมาถัก  คราวนี้กะระยะความยาวได้ถูกต้องสวยงาม...แต่ว่า...ไหมพรมที่มีอยู่ 2 ก้อนเนี่ยมันจะพอไหมหว่า...อันนี้ต้องรอลุ้นอีกละ....ก็ถ้าไม่พอ  ผ้าพันคอที่ได้มาฟลุ๊ก ๆ หน้ากว้างจะหดลงไปเหลือซัก 7-8 นิ้วก็คง...ไม่เป็นไรหรอกเนอะ....

นิ่มน้อย ๆ